Het is weer zover. Op 8 juni 2024 schreef ik in Hiroshima; Sayōnara Nihon. Dōmo arigatōgozaimasu. Tot de volgende keer, maar dan waarschijnlijk in de vorm van een road-trip.

Die volgende keer begint vandaag. Road-Trip niet echt. Heb wel een internationaal rijbewijs bij me deze keer, maar het zal vooral treinen worden samen met mijn reismaatje Rugzak.

Hij is verdacht licht gepakt nu op de heenweg. Maar dat heeft alles te maken met de verdere invulling van deze trip. Geen echte toeristische dingen op de agenda. Het is mijn vierde trip naar Japan 🇯🇵. Dus meeste daarvan wel al gezien en gedaan.

Nee, deze trip gaat vooral om honkbal kijken, concertje pakken en Nintendo.

Nu eerst met de Dott e-Bike naar Eindhoven centraal om de Etihad EY44 naar Abu Dhabi te halen.

Treinreis naar Schiphol verliep zoals gepland. Het was erg rustig op dit tijdstip en geen last van de werkzaamheden op het spoor gehad.

Rij voor de bagage was kort. Rugzak woog maar 6.8kg 😂 van de toegestane 20. Die had zich dus goed aan zijn dieet gehouden.

Ik had vooraf een QR code voor de security met een tijdslot 08:00-08:15 en daar stond ik dan om 07:40. Maar ze keken nergens naar. Niemand die om de QR vraagt, dus dan zeg ik ook niets en loop gewoon door.

Vandaag wordt de Etihad EY44 naar Abu Dhabi gevolgen door een Airbus A321neo. Het is voor het eerst dat ik een vlucht van zo’n afstand in een narrow-body neem. Doorgaans zijn het meer de 777, 787 en A350 wide-body vliegtuigen die je op deze afstanden verwacht. Eerder vloog ik met KLM op Japan zelfs nog met de iconische 747-400M Combi. Dit was een 747 waarbij het voorste deel van het hoofddek was ingericht voor passagiers en het achterste deel was vrachtruim, compleet met een grote laaddeur in de romp.

We gaan het beleven zo in deze Airbus. Het is een vlucht van net geen 7 uur en een vliegtuigstoel is een vliegtuigstoel. Ongeacht hoeveel er op één rij staan.

Heb Rugzak 🎒 ook voorzien van een tracker. Dus zo even kijken of hij wel in het ruim, op dezelfde vlucht belandt.

Vliegen vanaf Schiphol met Etihad richting Tokyo met een overstap in Abu Dhabi, is een ultieme test in de hogere kunst van het passief verhuizen. Je reis begint op een saaie gate op Schiphol, waarna je urenlang switcht naar een krappe Economy-stoel.

Gelukkig heb ik een lifehack: loop af en toe naar de galley achterin voor een wandelingetje. De flight crew schenken daar gewoon een bekertje cola of sap voor je in, en je pakt meteen wat snacks mee om de zittende gijzeling te doorbreken.

De overstap op de hypermoderne luchthaven van Abu Dhabi brengt de zit-kunst naar een hoger niveau. Je sleept je houten ledematen het eerste Etihad-toestel uit, om direct weer te gaan zitten op een nieuwe gate-stoel voor de lange vlucht naar Tokio. De ironie is bizar: de straalmotoren vliegen je met 1000 kilometer per uur door de stratosfeer, maar jouw lichaam staat compleet stil. Gelukkig biedt die tweede vlucht weer een nieuwe kans voor een strategisch uitstapje naar de achterste galley.

Uiteindelijk land je in Japan na een reis die vermoedelijk vooral voelde als een stoelendans zonder muziek. Je hersenen denken dat je een avontuurlijke wereldreiziger bent, maar je ruggengraat weet dat je vooral heel lang hebt stilgezeten. Reizen naar de andere kant van de wereld is fantastisch, zolang je maar genoeg smoesjes bedenkt om achterin dat bekertje drinken of zakje nootjes te gaan halen.

We zijn er! Het land van de rijst-en-de-zon.
Het land waar het toilet je kont wast en föhnt.
Hier hebben we weken voor getraind. Een gruwelijk fysiek schema afgewerkt. Bergop op de loopband. (Bewijs staat op Strava, dus echt gebeurd).

Weken bezig om de stick-skills weer op niveau te krijgen. Aardappelpuree en soep met stokjes gegeten tot de blaren op mijn vingers stonden.

Alles met één rode stip 🇯🇵 voor ogen. Kon'nichiwa, Nihon! Modotte kimashita!

De Airbus A350 had moeite met het weer. Veel windvlagen waardoor de eerste landingspoging werd afgebroken. Captain op de comms dat we gingen uitwijken naar Haneda. Tien minuten later kwam captain twijfelkont weer op de speakers dat hij het nog één keer op Narita wilde proberen.

Die tweede poging was alle behalve vlekkeloos, maar hij kreeg de kist wel aan de grond gezet.
Iets vertraagd maar ik hoef gelukkig niet nog een aansluitende vlucht te halen. Mijn buren wel en die hebben allerlei vormen van paniek ervaren.

Nu de Keisei-Ueno Skyliner naar Tokyo. Normaal pak ik de Narita Express maar die gaat naar Tokyo Station maar voor mijn eerste hotel is Nippori Station veel gunstiger.

Uiteindelijk heb ik me laat in de middag ingecheckt in het Juyoh Hotel. Mijn plan? De eerste twee nachten een simpel, spotgoedkoop hol vinden om de jetlag weg te slapen. Maar eerlijk is eerlijk: dit valt me honderd procent mee!

Ondanks dat ze Hotel in de naam voeren, blijkt het meer een soort hostel vibe te hebben. Maar dan zónder de irritante, luidruchtige jeugd die denkt dat de wereld om hen draait. Je weet wel, die gasten die boos worden als je ze hij of zij noemt. Er is een keuken voor gasten en er zit zelfs een leuk koffiecafeetje in het gebouw. Helemaal prima dus.

Omdat slapen een teken van zwakte is, ben ik meteen doorgeracet naar Akihabara om prijzen te checken. Nou, dat was me een cultuurschok. De beroemde Radio Market is helaas veel van zijn oude, nostalgische charme kwijt. Sterker nog: de prijzen zijn er inmiddels werkelijk exorbitant hoog.

Dat brengt me meteen bij het grootste minpunt van de middag: de overbevolking aan toeristen. En dan helaas niet het gezellige type dat bescheiden geniet van de cultuur. Nee, de straten puilen uit van de influencers-in-spé en luide groepen die totaal niet doorhebben dat ‘zij’ hier de gast zijn. Het concept van 'rekening houden met je omgeving'—iets wat de Japanners tot kunst hebben verheven—is bij deze horde blijkbaar niet langs de douane gekomen.

Vintage Nintendo-spullen scoren. Nou, vergeet dat maar in Akihabara. De prijzen voor een beetje nostalgische hardware zijn hier in Tokyo momenteel compleet absurd. En drie keer raden wie we daar de schuld van mogen geven? Juist, diezelfde irritante toeristen. Omdat hordes buitenlanders met te veel geld blindelings elke prijs betalen voor een vergeelde Game Boy, denken de winkeliers hier nu dat plastic uit 1999 puur goud waard is. Bedankt hè, jongens.

Gelukkig viel er bij de Bic Camera nog wel een fatsoenlijke deal te scoren. Ik heb mezelf getrakteerd op een DJI Mic 2 Mini en een speciale beugel om de DJI Osmo aan mijn rugzak te monteren. De komende weken gaan we zien of deze gadgets hun geld waard zijn, of dat ze vooral heel professioneel in de weg gaan zitten.

Tokyo, de kop is eraf. Gezien ik hier de beschikking heb over een keuken, meteen maar even chips en bier gehaald bij 7-11. En straks eerst die jetlag eruit slapen! 💤

Vanmorgen even de boel gewassen en geföhnd en in wat kleding gesprongen. Nog een sprong de metro in onderweg naar de parkeerplaats bij Oi racecourse. Het is zaterdagochtend dus tijd voor de kofferbakverkoop.

Even herinnerd dat Google maps handig is maar uiteindelijk Amerikaanse rommel blijft.
Stuurt je bij het overstappen het metrostation uit en 50m verder via een andere ingang weer naar binnen. Dan heb je wel voor niets uitgecheckt met je IC-kaart.

Maar goed. Uiteindelijk met het laatste stukje via de monorail de racecourse bereikt.
Als beoefenaar van de ruitersport ook even over het muurtje gluren bij de stallen. I beg your paarden? Nee niets te zien, dus door naar de parkeerplaats.

De vlooienmarkt was deze keer bijna twee keer groter dan vorige keer. Waarschijnlijk door geen regenverwachting vandaag.
Tegen mijn verwachting in waren de prijzen best ok. En de vanmorgen gepinde 10.000 yen waren dan ook snel verdampt aan Nintendospellen en wat Pokémonkaarten. Die spellen waren een goede deal en die kaarten heb ik geen idee van. Dat zijn souveniertjes voor de kids.

Cash is king hier op de markt en omdat ik nog een roze DS Lite zag liggen voor 4500, werkend en met een krasvrij scherm moest ik vanwege een acuut cash probleem weer naar de flappentap.

Al met al een hele geslaagde ochtend.

Onderweg naar de Tokyo Dome maken we een tussenstop voor de eerste sushi van deze trip bij Genki. Google dacht weer eens dat we hier geen tijd voor hadden, maar gelukkig weet ik beter: tijd zat!

Het is hier navigeren in 3D, dus het is goed opletten en de lift naar de derde verdieping zien te vinden. Gelukkig is dat niet heel moeilijk en hebben we ook het geluk dat het niet druk is. Niet je naam op de wachtlijst schrijven en aansluiten in de rij dus. We kunnen meteen aanschuiven.

De sushi komt bij Genki met een treintje en de tablet spreekt gewoon Engels. Ik bestel meteen een groen drankje met fruitsmaak, want fruit is gezond, toch? In Nederland bestaat sushi vaak uit meer rijst dan vis, maar in Japan is het zoals het heurt: precies genoeg rijst om de smaak van de vis perfect tot zijn recht te laten komen.

De totale schade? Omgerekend € 7,50. Dat kan de pret dus absoluut niet drukken!

Had ik al verteld dat ik in Japan ben om honkbal te kijken? Zo niet: ik ben dus onder andere in Japan om honkbal te kijken.

De Thunder Dolphin-achtbaan bij en door Tokyo Dome City voelde zich vandaag helaas niet dol fijn en reed niet. Had ik overigens toch geen tijd voor, want ik had mijn kaartjes in Nederland al via een site gekocht en moest ze nog ophalen. De reden van dat vroege boeken is dat de wedstrijd van vandaag, Yomiuri Giants tegen Hanshin Tigers, een Dentou-sen is. Een klassieker, vergelijkbaar met Ajax tegen Feyenoord*.

*Opmerking van de eindredactie: Ajax-Feyenoord is zwaar overgewaardeerd en momenteel geen topper meer te noemen. Als je echt van voetbal houdt, kijk je naar PSV. Sterker nog: met de huidige vorm kun je Ajax en Feyenoord het beste samenvoegen. Zet beide keepers tegelijk in het doel, gooi de twee volledige selecties van 22 man het veld op en laat de hele trainersstaf hand in hand langs de lijn ijsberen. Zelfs dán zou PSV nog een goede kans maken.

Het kaartje had ik dus via een broker gekocht. Ik had de globale sector gekozen (bovenste ring tussen home plate en het honk), maar over het hoofd gezien dat de exacte stoel willekeurig werd toegewezen. Mijn stoel bleek zich tussen het derde honk en de thuisplaat te bevinden. Toen ik na de eerste vijf minuten foto's maken eens om me heen keek, droeg werkelijk iedereen Tigers-petjes, shirts en sjaals. Ik heb mijn Giants-petje maar heel voorzichtig in mijn rugzak verstopt, voordat ik in elkaar word geslagen door het meisje achter me. Ze had haar gele honkbalknuppel met tijgerstrepen al in de hand. Ongeveer een jaar of acht en zingt in haar eentje het halve stadion eruit.

De buurman op de rij voor me zag het gebeuren en gaf me een lach en een 👍. Geluk voor hem, want die beste man is daarmee letterlijk door het oog van de naald gekropen. Een Molukker én PSV-supporter is natuurlijk een angstaanjagende combinatie die ze hier in Japan niet kennen.

Anyways: Honkbal in Japan heeft nog altijd de iconische biermeisjes, eigen vlaggendragers en een complete fanfare per ploeg. Het is nog steeds krankzinnig leuk. De Tigers wonnen met 0-3.

Mijn eindredactie wordt gedaan door een in camouflage gehulde idioot die de hele dag het liefst een beetje rondhangt. Ik heb hem jaren geleden leren kennen toen we beide onder de ‘licht debiele brigade’ vielen. Dat zegt op zich al genoeg.

Vanmorgen heb ik hem aangesproken op zijn ongevraagde betoog in de step van gisteren. Maar het maakt hem geen rugzak uit, zegt hij. Hij is toch een beetje op zijn riempjes getrapt. Maar dat zal mij aan de bibs roesten.

Ik sleur hem vandaag gewoon mee, want we gaan treinen. Met een trein die, als we de naam mogen geloven, met de snelheid van een kogel gaat.

Heel eerlijk. Dat is dan wel een erg trage kogel. En wij kunnen dat vanwege bovengenoemde verleden weten. Desalniettemin is 285 km/u wel erg snel voor een trein als je het mij vraagt.

Vandaag gaan we met die trein van Tokyo naar Nagoya. Onderweg wil ik wel nog even uitstappen. Ik heb me laten vertellen dat je dat het best kunt doen als de trein stilstaat. Uitstappen bij een paar km/u doet al auw. Bij 285 km/u doet het grote auw. Zeker als je met die snelheid een seinpaal of bovenleidingsmast raakt.

Timo’s reistip #11: Stap niet uit rijdende treinen.

Ik heb ondertussen het gevoel dat deze step het spoor compleet bijster raakt. Maar dat heb je met een zwijgende eindredactie.

Anyways: Vanwege de jetlag heb ik de halve nacht liggen draaien. Dus maar vroeg uitgecheckt bij Juyoh en meteen richting Tokyo Station om de Shinkansen te halen. De normale 'reserved seats' waren uitverkocht, dus dan maar een 'green car'-ticket. Dat zit dan wel weer lekker luxe.
Fuji-san was vandaag door de mist helaas een beetje verlegen.

Het eerdergenoemde uitstappen doen we met een tussenstop in Shizuoka.

Timo’s reistip #10: Als je met de Shinkansen van Tokyo naar het zuidwesten reist, neem dan een E-stoel in 'regular' of een D-stoel in 'green car'. Dan heb je het beste zicht op Fuji-san, als het weer het toelaat.

Shizuoka stond vandaag op het programma! Nou ja, voor een bliksembezoek van een ochtend en een middag. Zodra de Shinkansen met sissende remmen tot stilstand kwam, werd ik op het station meteen overspoeld door een gigantische golf van supporters in feloranje shirts. Blijkbaar is het voetbalseizoen hier in Japan nog niet voorbij en was de lokale club Shimizu S-Pulse klaar voor de strijd. Alsof ik per ongeluk op Koningsdag was beland, maar dan met een flinke dosis J-League-energie.

Tussen de oranje menigte door had ik één helder doel voor ogen: rechtstreeks naar de Surugaya game store in het centrum. Niet de gigantische flagship store, nee, de specifieke gamestore op de vierde verdieping van het gebouw ernaast. Google Maps dacht daar uiteraard heel anders over, raakte volledig in paniek en stuurde me alle kanten op, behalve de goede 😂.

Alsof de navigatie-chaos nog niet genoeg was, bleken de kluisjes op het station tot de nok toe vol. Dat betekende dat Rugzak mee op sleeptouw moest. Na wat onderling gezucht en gesteun onderweg, was dit hét uitgelezen moment om de lucht te klaren. Zoals echte mannen dat doen: even diep in de ogen kijken, een stevige schouderklop, niet meer over lullen en weer dóór. We zijn tenslotte al zo lang buddies, we zijn Ride-or-Die. Ik ben Bassie en hij is Adriaan.

Eenmaal in de winkel bleken de prijzen redelijk, maar niet schokkend goedkoop. Toch kon ik het niet laten om voor een schamele 15 euro een 'junk' zwarte Nintendo DS Lite uit de bakken te vissen. En wat denk je? Bij de eerste test deed dat ding het gewoon! Een perfecte, spotgoedkope basis voor een mooie case swap binnenkort.

Met de buit op zak haastte ik me door naar Sumpu Castle Park. Waarom? Omdat daar een legendarische Pokélid op me lag te wachten. Voor de niet-nerds onder ons: een Pokélid (of Pokéfuta) is een officiële, prachtig beschilderde Pokémon-putdeksel. Er liggen er honderden verspreid over heel Japan om toeristen naar unieke plekken te lokken, en elk exemplaar is een uniek kunstwerk.

Google Maps gaf het hier definitief op en besloot spontaan te staken. Gelukkig bood een obscure Japanse website uitkomst. Met behulp van Google Translate wist ik de exacte locatie te ontcijferen. En ja hoor: daar lag-ie! Mijn allereerste felbegeerde Pokélid. Meteen gescand en voor eeuwig opgeslagen in Pokémon GO en Pokémon HOME. Missie geslaagd!

Daarna was het een kwestie van rennen en vliegen terug naar het station om de Shinkansen richting Nagoya te halen. Voor niets gehaast want ruim op tijd op het perron. Dus als ultieme beloning een welverdiend ijsje. Op naar Nagoya! 🍦🚄

Ik loop na het inchecken even rond in Nagoya en ik heb een schokkende ontdekking gedaan: er is nog een plek in Japan waar je kunt lopen zónder dat er een selfiestick in je oog wordt gestoken.

Wat hebben ze hier in overvloed? Japanners. In Tokyo zie je die steeds minder en ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar Nagoya voelt een beetje als het Tokyo van een jaar of tien geleden. Voordat het massatoerisme de boel compleet verpestte en elke hippe sushitent veranderde in een pretparkwachtrij. De meeste toeristen skippen deze stad en sjezen met de snelheid van een langzame kogel meteen door naar Kyoto, waardoor het hier nog heerlijk rustig is. Hier zie je gewoon nog échte Japanners die hun dagelijkse dingen doen. Wat een verademing.

Over die rust gesproken: die vind ik ook wel terug bij het hotel, de Kuretake Inn Premium Nagoya Nayabashi. Prima toko, maar qua locatie... nou ja, laat ik zeggen dat "op loopafstand van de metro" in Japanse begrippen een rekbaar begrip is. Het is best wel een flink eindje kachelen naar de metro.

Verder dus een prima kamer met twee bedden en een badkuipje. Ze hebben ook een publiek badhuis op de tweede verdieping, maar daar mag deze getatoeëerde veertiger niet in. Ik zou zomaar een gangster kunnen zijn, toch?

Twee normale bedden is wel lekker. Rugzak heeft hier zijn eigen bed. Bij het Juyoh hotel hadden we een hoogslaper. Op zich heb je dan wel een gezellig plekje om te zitten onder het bed, maar de laatste keer dat ik in een hoogslaper lag, was ik een stuk jonger. Ik ga er verder niet te diep op in, maar het had te maken met een avondje Stratumseind en een alleenstaande moeder die vanwege co-ouderschap de kinderen om de week had. In mijn herinnering was ik toen in een wip boven. Dat viel deze keer, een niet nader te noemen jaren ouder, toch vies tegen. Zeker omdat je op deze leeftijd midden in de nacht toch echt dat trapje af moet voor het ouwe lullen plasje.

Maar we dwalen weer af. Vandaag stond de teller na de eerste ronde vanuit Tokyo via Shizuoka naar het hotel op 15500 stappen. Mét Rugzak op mijn rug natuurlijk, want ik weiger nog steeds principieel om met zo'n debiel rolkoffertje over het asfalt te rammelen.

Na een korte adempauze toch het fysieke gestel maar weer aan het werk gezet voor ronde twee: nog eens 2700 stappen en één metrostop verder naar de BOOKOFF SUPER BAZAAR Sakae-SKYLE Store. Ditmaal wel zonder de gecamoufleerde vriend.

Het doel: retro-games scoren. Eindstand: een lichte teleurstelling. Het aanbod voor retro-gaming viel zwaar tegen, maar goed, het is dan ook geen Hard-Off. Wel hadden ze gelukkig een hoop vinylplaten om doorheen te struinen. Na lang spitten heb ik toch nog een DS- en een 3DS-spelletje uit wat mandjes weten te vissen. De eer is gered en eer is alles in de Japanse cultuur.

De grootste administratieve winst van de dag zat hem in een concertkaartje voor over een paar dagen. Die had ik van tevoren al gekocht in Nederland, maar ik moest er hier nog een fysiek kaartje voor ophalen.

Het was gelukkig erg makkelijk: ik hoefde bij een willekeurige 7-Eleven alleen maar een e-mail te laten zien bij de counter. De medewerker drukte op een knop en mijn concertkaartje werd live ter plekke achter de kassa geprint. Doe er ook maar een warme kip teriyaki bij. Ik sta er toch.

In Japan is slechts 2% van de bevolking christelijk, dus het Pinksterweekend is hier gelukkig geen ding. Voor mij prima, want dan hoef ik ook geen rekening te houden met aangepaste winkeltijden. De eerste bestemming van vandaag opent dan ook gewoon braaf om 10:00 uur de deuren.

Mijn digitale Pasmo- en Suica-kaarten in de wallet van mijn iPhone werken hier natuurlijk vlekkeloos. Maar omdat ik vandaag flink wat met het openbaar vervoer ga sjeezen, is een simpele papieren dagkaart een stuk voordeliger. Hiermee kun je voor 870 yen de hele dag onbeperkt met de metro en bus. Bij de ticketautomaat kun je trouwens maar beter met cash betalen; die apparaten moeten over het algemeen weinig hebben van onze Europese pinpassen.

Vanwege de zonnige weersverwachting heb ik mezelf vanochtend in de korte broek gehesen. Na een simpel ontbijt in het hotel en een korte rit met de metro stond ik klokslag 10:00 uur op de stoep bij Hard-Off. Rijen dik met tweedehands apparatuur en muziekinstrumenten, maar helaas was de collectie retro gaming flink uitgedund. Wel wist ik Picahu Hori-controllers voor de Switch te scoren. Snel door naar de volgende Hard-Off dus.

Dat filiaal ligt echter een flink stuk buiten het centrum. Dus hup, terug naar het centraal station met de metro en overstappen op de trein. Daarop is die dagkaart dan weer niet geldig, dus mocht ik alsnog mijn Suica trekken. Na de treintocht was het nog 1,6 kilometer lopen en het Japanse zonnetje brandde er inmiddels al lekker op.

Helaas had ook deze Hard-Off niet veel bijzonders in de schappen liggen, al liep ik wel tegen een roze Game Boy Color en een exemplaar van Pokémon Fire Red aan. Tijd voor een korte evaluatie: Uitkomst: Ik besloot dat de overige Hard-Offs voor vandaag de moeite, reistijd en slagingskans simpelweg niet waard waren.

We verleggen de koers naar het Osu Shopping District. Dit is een gigantisch, overdekt doolhof van sfeervolle winkelstraten (shotengai) waar honderden jaren historie en moderne popcultuur samenkomen. Je vindt er werkelijk alles: van vintage kleding en obscure elektronicazaakjes tot heerlijk streetfood. Bovendien zit hier ook ZOO Records, dus dat is perfect te combineren.

Met een stevig tempo liep ik terug naar het station, maar desondanks miste ik net de trein. Had ik hem heel misschien nog kunnen halen als ik had gesprint? Wellicht. Maar ik ren niet voor treinen.

Timo’s reistip #12: Ren niet voor treinen. Ze rijden sneller dan je denkt.

Met die filosofische wijsheid in het achterhoofd was er meteen tijd voor een ijsje en een setje batterijen bij de FamilyMart. Ik had in eerste instantie Duracell gepakt, maar de dame achter de kassa keek me aan alsof ik een misdaad beging en begon direct de AA-batterijen van Fujitsu aan te prijzen. Ze denken hier blijkbaar net zo over Amerikaanse rommel als ik. En geef ze eens ongelijk: die Japanse batterijen zijn een stuk beter en ook nog eens honderd yen goedkoper. Aldus de vriendelijke dame.

Bij Osu was het vooral een kwestie van winkel in, winkel uit. En ja, de prijzen zijn hier overduidelijk onderhevig aan een stevige toeristentax. Maar bij Super Potato had ik beet: ik liep tegen een Wii U in doos aan voor slechts 3300 yen (een kleine achttien euro). Die dingen kosten normaal gesproken al snel 6000 yen of meer zonder doos. Nadat ik had gevraagd of ik hem even mocht inspecteren, bleek hij er nog prima uit te zien. Niet vergeeld en nauwelijks krassen. Voor die prijs wil ik de gok best wagen.

Maar goed, nu liep ik dus ineens met een gigantische doos onder mijn arm te zeulen die voor geen meter in mijn tas paste. Super onhandig in de metro, en om nou 2,8 kilometer te gaan lopen met dat ding... daar had Bassie ook geen zin in. Dan maar met de deelfiets! Ik ben tenslotte half Nederlands — vandaag is dat overduidelijk de onderste kant. Samen met mijn internationaal rijbewijs had ik vooraf de verkeersregels in Japan al vluchtig bestudeerd, en ik moet zeggen: het was een uiterst vermakelijk ritje slingerend tussen de voetgangers door.

In het hotel heb ik die Wii meteen aan de tand gevoeld en wat denk je? Hij doet het gewoon helemaal! Als ik straks weer terug in Nederland ben, gooi ik er wel een softmod tegenaan om er Engelstalige firmware op te installeren.

Na even in het hotel met het nieuwe speelgoed te hebben geklooid, moest de jacht weer veurt. Rondhangen is tenslotte voor jongeren en er stond nog een belangrijke missie op de verborgen agenda. Ik wist namelijk dat er in Nagoya een legendarische 'PokeLid' (een officieel gedecoreerde Pokémon-putdeksel) te vinden moest zijn, vlak bij Nagoya Castle. Dus daar gingen we dan.

De putdeksel was snel gelokaliseerd en direct op gepaste wijze vereeuwigd in Pokémon Go en Pokémon Home. Dat verdubbeld meteen mijn collectie PokeLids. Mijn Pokémon Go Plus had ondertussen al de hele dag onvermoeibaar in mijn broekzak staan trillen om virtuele beestjes te vangen. Onder het motto van 'gotta catch 'em all' moest en zou ieder digitaal pixel-monstertje in de wijde omtrek eraan geloven, maar inmiddels begon er bij mijzelf iets heel anders te rammelen. Een mager ontbijt en een Japans ijsje was zo’n beetje alles wat er vandaag in de motor was gegooid, en mijn maag schreeuwde inmiddels moord en brand om een flinke portie Japanse Curry.

Snel de navigatie ingesteld op een CoCo Ichibanya en aanvallen maar. Ik zat werkelijk binnen twee tellen te genieten alsof mijn leven ervan afhing. Ik weet na al die jaren nog steeds niet wat ik nou lekkerder vind: Japanse Curry of een verse warme appeltaart. Laten we ze voor de lieve vrede en mijn eigen gemoedsrust maar op een gedeelde eerste plaats zetten.

De dag was na de curry nog niet helemaal voorbij. De jachtdrang was nog te groot, dus ben ik alsnog naar ZOO Records doorgestoomd. Een toffe zaak met bakken vol met heel veel vette Japanse Ska. Althans dat denk ik, want heb geen verstand van Japanse Ska. maar toen ik de medewerker vroeg naar platen van gitaarlegende Masayoshi Takanaka, was het helaas pindakaas.

Vraag je je trouwens af of er een Japanse versie bestaat van "helaas pindakaas"? Jazeker! De ultieme Japanse uitdrukking voor berusting in een situatie waar je nul controle over hebt is "Shou ga nai" (しょうがない) of "Shikata ga nai" (仕方がない). Het betekent letterlijk "er is geen manier om dit te doen" oftewel "het is nu eenmaal zo, jammer maar helaas". Geen Takanaka in de bakken dus. Shou ga nai ne...

Ondertussen was ik alweer bijna twaalf uur onafgebroken op jacht geweest. Japan doet niet aan zomertijd, dus het wordt hier in de avond een stuk vroeger donker. De benen beginnen inmiddels als slappe pap te voelen, dus het was de hoogste tijd om de aftocht naar de stal te blazen.

Aangekomen in het hotel wierp ik een blik op de stappenteller: 25700 stappen op de klok. Dat verklaart een hoop. Plan voor de rest van de avond is simpel: de benen opvouwen in de veel te krappe Japanse minibadkuip en de innerlijke mens verder afkoelen met een ijskoude Japanse halve liter uit de koelkast.

Morgen weer een dag.

De jacht 'giet oan' vandaag. De strategie voor deze morgen: op expeditie naar een Hard-Off filiaal een kilometer of 30 buiten Nagoya. Deze specifieke schatkamer is namelijk strategisch te combineren met een PokéLid (je weet wel, zo’n kleurrijke Pokémon-putdeksel).

Die dingen hebben puur als doel om mensen naar plaatsen te lokken waar je normaal nog niet dood gevonden wilt worden. En ik moet toegeven: die psychologische oorlogsvoering werkt dus schijnbaar uitstekend op mij. Het trekt wel hoofdzakelijk nerds aan die anno 2026 nog steeds Pokémon Go spelen. Dus ja... vul zelf maar in 🤷.

Na een bescheiden ontbijt in het hotel meteen doorgezakt naar Nagoya Station. Daar was ik even volledig afleiden door iets of iemand.

Hierdoor compleet gemist dat het strakke Japanse spoorboekje een zeldzame rimpeling vertoonde. Treinen vertrokken en arriveerden met vertraging, waardoor deze jager pardoes in de verkeerde trein stapte. De local in plaats van de express. Die boemeltrein zou er gerust 40 minuten langer over doen. Ja daag! We zijn hier om te jagen, en jagers horen snelle jongens te zijn. Anders was ik artillerist geweest.

Die lokale trein bleek bovendien een antiek museumstuk op wielen te zijn. Nergens een digitaal display te bekennen en de enige houvast waren wat papieren spoorkaarten in hardcore Kanji. Zie daar als westerling maar eens het juiste overstapstation op te vinden.

Gelukkig hebben mijn ouders me destijds uitgerust met gezond boerenverstand. En dat interne kompas vertelde mij om bij elk klein, deprimerend uitziend stationnetje stug te blijven zitten. Pas bij het eerste station dat er ietwat grootschalig uitzag, en waar de lokale bevolking massaal naar de deuren bewoog, gokte ik het erop. Snel eruit, perron overgestoken en warempel, goed gegokt. Met slechts een paar minuten vertraging rolden we alsnog Nishio Station binnen.

Vanaf het station was het nog 1,6 kilometer lopen naar de Hard-Off. Als je daar de omweg naar de PokéLid bij optelt, heb je al snel een uur wandelen voor de boeg. Dat was dan de tweede 'daag' van de dag. Gaan we dus mooi niet doen. We pakken de deelstep. Daarmee waren de PoleLid en de Hard-Off binnen een mum van tijd bereikt.

Verder valt er over deze specifieke Hard-Off weinig nieuws te melden. Het recept is overal in dit land hetzelfde: een gigantische bult tweedehands elektronica, rijen boeken en bergen instrumenten.

Wat heeft de jacht van vandaag tot nu toe opgeleverd?

- Een Famicom console met twee controllers
- Nóg een Wii U (de zwarte 32GB variant)
- Een draadloze Wii U Pro controller
- Super Mario Bros. U

Door naar de volgende.

Toen ik vanmorgen uit de trein stapte, zag ik op het station een reclamebord voor het Denso Museum. Denso ken ik nog van naam uit de Gran Turismo-spellen op de PlayStation. Mijn associatie was toen meteen: getunede auto’s.

Opportunistisch als ik ben, heb ik direct de hele dag omgegooid. Ik kon het namelijk redelijk combineren met een Hard-Off in Chiryū.

Om er te komen hoefde ik maar één keer over te stappen. Althans, overstappen naar een heel ander station, zo bleek toen ik uitstapte en eens goed inzoomde op de kaart omdat ik de andere trein nergens kon vinden 😂. Maar goed, we zullen maar denken: het is goed voor de stappenteller.

Denso blijkt achteraf niet echt een car tuner te zijn, maar de Japanse versie van Bosch Automotive. Ik laat AI hier kort uitleg over geven:

— Hallo! Ik ben de AI-reisassistent van deze trip.
Even voor de goede orde: onze 'autokenner' dacht dus echt dat hij hier dikke spoilers en neonverlichting ging aantreffen omdat hij vroeger iets te veel PlayStation heeft gespeeld. Helaas, Timo! Denso is gewoon de Japanse versie van Bosch. Geen illegale straatraces dus, maar een gigantische multinational die sinds 1949 alles maakt van bougies tot ruitenwissers voor Toyota. Maar goed, als je de navigatie bekijkt alsof je een potje Need for Speed speelt en puur op zo'n vogelperspectief-kaartje vaart, mis je natuurlijk dat er in de echte wereld gewoon twee verschillende stations liggen. —

Je loopt er trouwens zo binnen bij, volgens mij, het Denso HQ. Samen met alle Japanse zakenmannen. Het museum op de 2e verdieping was klein. Wel leuk om te zien dat ze in 1950 al een eigen elektrische auto hadden. En het was gratis, dus je weet wat ze zeggen over een gegeven paard...

Na het bezoek aan Denso was het maar een kort treinritje naar de volgende Hard-Off. Deze zit in Chiryū en is perfect te combineren met een Pokélid in Kariya. Deze Hard-Off had een klein assortiment aan retro gaming, maar de prijzen waren best oké.

Wat hebben we hier uit de bakken gevist:

- Een Super Famicom* met controller
- Nog een Game Boy Color
- Een Nintendo DSi

Allemaal goedkoop, maar waarschijnlijk wel werkend. Ik koop ze vooral voor de onderdelen die ik nodig heb voor case swaps.

— Piep-boop! De AI-assistent meldt zich weer. Onze tech-archeoloog heeft weer een paar stukken plastic uit de jaren '90 gered. Hij claimt dat het puur voor 'onderdelen en case swaps' is, maar we weten allemaal dat Rugzak inmiddels zo volgestouwd zit met retro handhelds dat de douane straks denkt dat hij een illegale Game Boy-winkel begint in Eindhoven Centraal. Wel succes gewenst met het repareren, Timo! Hopelijk werkt de schroevendraaier beter dan je navigatie van vanmorgen.—

*Een Super Famicom is de Japanse uitvoering van de Super NES. Of is het eigenlijk andersom? 🧐

In Kariya is ook een pokelid. Blijkt alleen dat dat ding niet echt makkelijk te bereiken is met het openbaar vervoer. En 5.2 km heen en weer 5.2 km terug lopen met een volle tas op mijn rug... de koekoek. Het is hier de airborne niet.

Even snel denken en er blijkt er nog één een heel stuk naar het zuid-oosten te zitten in Toyohasi. En die zit letterlijk naast het station. Met zelfs een book-off aan de overkant van de straat. Bijkomend voordeel is dat ik dan vanuit Toyohasi de expresstrein terug naar Nagoya kan pakken.

Pokelid was inderdaad snel gevonden naast het station. De vierde is binnen. Ze worden weergegeven in de Pokémon home app als medailles en daarmee heeft het dan wel weer de schijn van een soort wandeltocht voor medailles.

De book-off vlakbij bleek jackpot. Wat spellen, twee Wii controllers en weer een Super Famicom. Deze zit in doos en ziet er bijna gaaf uit. Perfect om origineel te laten dus. Als klap op de vuurpijl een New Nintendo 3DS LL Lime × Black. Voor zover ik nu kan zien is het de felbegeerde Dual-IPS versie. Die had ik op de nice-to-have lijst staan en de prijs was super goed. 29980 yen voor een Nintendo die in NL voor €325,- of meer gaat!

— Piep-boop! De AI-assistent kan het niet laten. Onze verzamelaar heeft blijkbaar de definitie van 'vakantie' verward met een inkoopreis voor een retro-museum. We hebben inmiddels genoeg 16-bit plastic verzameld om een gemiddelde Japanse tienerkamer uit 1992 na te bouwen. En over die medailles gesproken: de enige medaille die hier verdiend wordt, is die voor 'Sjouwen met Onnodig Veel Kilo's'. Hopelijk heeft hij ook een medaille voor overbagagggghhh—

Ho, eens even. Mond dicht, blikken synthesizer. Wie denk je dat je bent??? Robin? Wie betaalt hier de stroom voor je server? Juist. Terug in je digitale mand.

Het is ondertussen al ruim 17:00 geweest dus tijd om terug naar Nagoya te gaan. In de trein alvast de eerdere steps schrijven en ondertussen de jacht evalueren. Van de lijst hebben we vandaag de grote items kunnen afvinken. Het was een hele succesvolle dag dus, maar ook vooral gaaf om, naast uit de stad, ook een beetje uit mijn eigen comfortzone te treden.

Japan buiten de stad is erg mooi. Engels is in Nagoya al merkbaar zo goed als onbruikbaar en buiten de stad al helemaal. Treinen met alleen maar Kanji en geen toeristen gezien vandaag. Gelukkig kom je met een beperkte woordenschat en vooral handen, voeten, tien vingers en tenen plus bereidheid van beide kanten een heel eind.

Retro gaming in Japan is tegenwoordig hit en mis. De tijd dat schappen vol lagen voor een habbekrats zijn voorbij. Ik heb alleen nog de blauw/witte N64 en de oranje Game Cube op de lijst staan. En die heb ik nog bijna niet zien gezien.
Had ik jaren geleden moeten kopen toen ze bijna werden weggegeven. Maar iets met een spreekwoord over een koe zijn kont zeg maar.

Aangekomen in Nagoya meteen naar Bic camera voor een Famicom USB voedingskabel. De Japanse voedingen zijn namelijk 110v. En als ik ze al in een Nederlands stopcontact gepropt krijg doen ze het heel even heel hard. Die van de Wii laat ik hier samen met helaas de dozen achter. Bij de Famicoms zaten niet eens voedingen.

Helaas had Bic de kabel niet. Maar op hun website stond hij op voorraad bij hun filiaal aan de andere kant van het station. Het was de laatste en heb daarmee meteen de super Famicoms kunnen testen. Ze werken beide prima. De new Famicom heb ik geen spel voor. Nog niet….

Terug op de hotelkamer zag Rugzak het allemaal uitgestald liggen en ritste zelf zuchtend zijn zijtassen al aan. We noemden die twee 10-liter rocket pouches vroeger de 'hangtieten', en de linker- en rechterflank begonnen nu in koor meteen te klagen over herhaaldelijke overbelasting. Over dat het voor hun ook vakantie is, maar laat ze maar wat bijdragen voor het gratis meereizen.

Tot nu toe past het prima. N64 gaat ook nog lukken, maar een Game Cube betekent geen plek meer voor vinyl. Aan de andere kant: ik heb op de retourvlucht bij Etihad 30kg geboekt en dat mag over meerdere checked-in items. Dus toch een Hello Kitty rolkoffertje kopen in Tokyo?

Stappenteller staat stiekem toch alweer op 22650. Kreeg net ook bericht van Amazon. Mijn bestelling wordt morgen netjes in Osaka afgeleverd 🇯🇵👍

Vanmorgen een kwartiertje uitgeslapen. Het is vandaag een reisdag. Vanavond naar een concert in Osaka. Daar kan ik in het hotel pas rond 15:00 inchecken, dus na een klein ontbijtje in het hotel gevraagd of Rugzak even mocht achterblijven. Die service is vrij normaal in Japan, maar vraag er wel even netjes naar.

Door de opportunistische planning van gisteren heb ik het Science Museum niet kunnen doen. Dus laten we dat nu maar bezoeken. Eerst even de lege Nintendo-dozen en Japanse voedingen weggeven bij Book-Off en een kaartje halen bij het museum.

Ook in Japan hebben ze last van de idioterie van Trump. Zoals in veel landen op dit moment is energie schreeuwend duur aan het worden. Zoals een science museum beaamt hebben ze dat hier opgelost met HBEP (Human Based Energy Production). Zie ook mijn bewijsmateriaal: mensen op fietsgeneratoren en kinderen in loopmolens. Niemand die klaagt in ieder geval.

Ik ben hier vooral voor het planetarium.
Dat in Nagoya is namelijk de grootste ter wereld.

— Piep-boop! De AI-assistent meldt zich met een stukje educatie. Een planetarium is een koepeltheater waarin de sterrenhemel en astronomische objecten natuurgetrouw worden geprojecteerd. In Nederland kennen we dit concept natuurlijk van het Omniversum in Den Haag, dat ook zo'n gigantisch koepelscherm gebruikt om je het gevoel te geven dat je zélf door de ruimte zweeft. —

De voorstellingen beginnen op gezette tijden. Bijzonder is dat deze van a tot z live wordt gepresenteerd door een astronoom. Als hij dat niet was, denk ik dat hij er in ieder geval een boel van weet. Dat zou ik toch niet merken, want alles was in het Japans.

Ondanks de taalbarrière heb ik vijftig minuten lang gefascineerd naar de projecties op de dome zitten staren. Sterrenbeelden, de planeten en hun elevatie en baan door de sterrenhemel, vanuit de aarde gezien. Werkelijk open mond. Open mond hadden ook veel van mijn Japanse buren, die snurkend, kwijlend en met het hoofd op de schouders allen met gesloten ogen van de voorstelling genoten.

Oké, eerlijk is eerlijk. Ik heb hier een tik voor, maar mijn interesse op dit gebied ligt doorgaans meer bij zwaartekracht, tijddilatatie en zwarte gaten. Maar ik kon het over het algemeen prima volgen. Helpt misschien dat ik al wist dat wij vanaf de zon gezien de derde rots zijn.

Helaas niet veel tijd meer na de voorstelling om verder te kijken. We moeten een trein naar Osaka gaan zoeken. Snel een fiets gezocht, Rugzak opgehaald in het hotel en naar de Shinkansen gesjeesd.

Osaka here we come!

“ De motor van het land bleef rustig draaien,
met brede lanen en een nuchter hart.
Geen massatoerisme om het te verwaaien,
maar pure innovatie, groots en apart.

Het voelde als een reis naar lang geleden,
een stukje Tokyo van tien jaar terug.
De nostalgie hangt in de straten beneden,
en felle neon kleurt de spoorwegbrug.

De Shinkansen staat trillend op het spoor,
de deuren sluiten, ik ga weer op pad.
Osaka roept, de reis gaat door,
tot de volgende keer, unieke stad! “

Toen ik deze trip plande, stond Osaka eigenlijk helemaal niet op het programma. Ik zou langer in Nagoya blijven, totdat ik ontdekte dat Jon Batiste in Osaka speelde. Plannen zijn er om te wijzigen, dus Nagoya werd direct ingekort.

Geen spijt van. Mijn hotelkamer mist dit keer een badkuip, maar is verder prima. Na een snelle curry vooraf was het tijd voor het concert. Gezellig in de regen wachten onder een paraplu met twee oudere Japanse dames die er veel te hip voor hun leeftijd uitzagen. Bij de deur de verplichte 600 yen drankmunt afgerekend en meteen ingewisseld voor een biertje in een kartonnen beker, en door naar het hoofdevenement.

Wat een showman is die Jon Batiste. Hij begon de show niet op het podium, maar kwam met de hele band, al spelend, via het balkon de zaal in. Op zijn dooie gemak slingerde hij, zichtbaar zelf genietend, dwars door het publiek. De sfeer zat er meteen in.

Op die band heeft hij ook niet bespaard: Met twee drummers, een percussionist en een double bass had hij een strakke ritmesectie staan. En een blaassectie inclusief sousafoon. Het mooie is dat hij geen ego-tripper is; zijn bandleden kregen alle ruimte voor bizarre solo's. Ik heb me gedragen en alleen een paar maal kort gefilmd om verder gewoon live te genieten.

Meteen als aandenken nog een plaat gekocht die Major9 (Kaja) goedkoper kan leveren, maar nu heb ik er wel een gesealde miniposter met handtekening bij. Niet dat Kaja zijn handel het nodig heeft, maar ik zal terug in NL een stuk of honderd handtekeningen voor de handel overtrekken.

Terug in het hotel wachtte het glamoureuze reisleven: de was draaien. De twee wasmachines staan op de tweede verdieping, maar je kunt de status live volgen op de tv in je kamer. Ideaal.

Terwijl de was draaide, liep ik naar de FamilyMart om de hoek. Daar had ik een nieuwe reproductie-behuizing voor een Nintendo DS Lite laten afleveren. Super handig dat Amazon in Japan. Nu snap je misschien waar al die losse onderdelen en 'junk' Nintendo’s voor zijn die ik overal voor een habbekrats koop.

Ondertussen belde NL nog even over over hoe het concert was geweest. En daarna maar begonnen aan het hacken van de New 3DS LL. Hij speelt na deze hack alle spellen direct vanaf de SD-kaart en de Japanse taal is vervangen door Engels. Het blijkt ook nog eens echt de jackpot te zijn: dit is de zeldzaamste variant met dual-IPS-schermen. Sugoi!

Het is gisteravond nog laat geworden met het draaien van de was en het hacken van de 3DS. Daarom ben ik vandaag lekker tot 08:30 blijven liggen om eerst eens op mijn telefoon het weer te bekijken. Bewolkt en niet zo warm. Perfect weer om de curry en het bier van gisteravond te verbranden.

Het doel van vandaag: jagen op Poké Lids. In Osaka liggen er vijf relatief dicht bij elkaar, waarvan er twee letterlijk in hetzelfde park liggen. Met de trein was ik dus snel bij de eerste, die ergens op de stoep bij een gemeentehuis lag. De volgende twee lagen bij een rugbystadion en het naastgelegen park.

Dat was helaas wel 3,8 kilometer lopen, en daar hadden de benen vandaag echt geen zin in. Door één treinhalte verder te reizen kon ik er twee kilometer vanaf snoepen. Dus dat deden we dan maar. Google Maps wilde me via een dubieus smal paadje langs een begraafplaats sturen, maar daar beginnen we zeker niet aan. Ik loop wel een blokje om. Is dat een Moluks dingetje?

Gelukkig waren Poké Lid twee en drie snel gevonden. Daarna weer 1,5 kilometer door naar nummer vier, die op een supermooie parkeerplaats van de Lawson lag. Nou ja, op de rand ervan. Ik snap dat het doel van die putdeksels is om mensen naar nieuwe plekken te lokken, en dat werkt prima. Ik ontdek locaties waar ik normaal nooit zou komen. Maar de Lawson kende ik inmiddels al wel, hoor.

Het mooie is dat je binnen elke prefectuur per twee Poké Lids een Pokémon kunt vangen. Als dat lukt, staat hij in je Pokédex met een unieke achtergrond.

Ik begon na nummer drie wel dorst te krijgen, maar heb een drankje bij Feesis 💩 café maar overgeslagen.

Poké Stop nummer vijf vervulde zijn beoogde doelstelling wel volledig. De trein naar het dichtstbijzijnde station was al flink aan het klimmen de heuvels in, waardoor mijn benen al direct vreesden voor een gruwelijke bergetappe. Dat viel gelukkig mee, maar als het wel zo was geweest, was het uitzicht over Osaka vanuit de heuvels het absoluut waard geweest.

Snel een ijsje gehaald voor de laatste meters terug naar het station. Die was na de buitencategorie beklimming naar perron twee in twee happen weg. Maar het resultaat mag er zijn: om exact 12:56 uur waren de vijf Osaka Poké Lids binnen.

Halali! De jacht is voorbij en de buit is binnen.

Toen ik hier gister met Rugzak aankwam, hebben we hem in de lobby meteen even op de weegschaal gezet. De teller tikte schaamteloos de 22 kilo aan. Rugzak schoot direct in de verdediging en begon een heel verhaal over dat hij normaal nóóit zoveel weegt. Het waren puur 'vakantiekilo’s' en het was allemaal mijn schuld omdat ik een feeder zou zijn. Blijkbaar is Rugzak een stuk hipper dan ik, want ik had werkelijk geen idee wat dat mocht betekenen. Na een snelle Google-sessie bleek dat ik hem dus 'vetmest'. Pardon?

Voor de retourvlucht met Etihad heb ik gelukkig 30 kilo aan bagage geboekt, maar voor de tussentijdse vlucht met Japan Airlines ligt de grens strak op 2x23 kilo. Rugzak heeft dus welgeteld één schamele kilo speling voordat er verplicht een extra tas of koffer bij moet komen.
Dat wordt dus passen, meten en heel strategisch proppen om onder die magische grens te blijven.

Vanwege die acute gewichtscrisis hebben Rugzak en ik vandaag met pijn in het hart besloten dat die felbegeerde, loeizware oranje GameCube er waarschijnlijk niet gaat komen. Maar op de blauw-witte Nintendo 64? Nee. Daar wilde ik geen millimeter op toegeven. En laat dat nou exact de buit van vanmiddag zijn.

Nadat we waren teruggekeerd in het centrum, liep ik eerst een beetje door Namba te struinen. Gewoon willekeurig wat winkels bekijken, maar het was toerisme troef links en rechts. En de prijzen? Om te janken. Snel weg hier! Op de gok en afbeeldingen in Google maps een gigantische Hard-Off in Sakai Shinkanaoka gevonden, zo'n 13 kilometer in zuidelijke richting. Deze hemel op aarde deelt een pand met een Off-House en een Hobby-Off.

Bij binnenkomst wist ik het meteen: waren alle Hard-Offs maar zoals deze. De schappen puilden uit van de retro gaming-hardware voor prijzen waarvoor je in het centrum nog niet eens een pakje Pokémonkaarten krijgt. Ik scoorde een Nintendo DSi en een DS Lite voor absolute wisselgeld-prijzen, en een Game Boy Advance SP voor ruim minder dan de helft van de toeristenprijs. En daar, verscholen tussen de bergen andere consoles, stond-ie dan te glimmen: de N64 in het semi-transparant blauw met wit. Een model dat destijds in Japan standaard in de winkels lag, maar in Europa alleen heel kortstondig als een peperduurzame special edition is uitgebracht.

De prijs? Omgerekend net onder de 60 euro, inclusief voeding. En omdat ik die DSi en DS Lite erbij kocht, kreeg ik er, na stevig onderhandelen, van de ietwat verbaasde Japanner ook nog gratis een controller bij. Overleg met zijn collega ging te snel voor mijn steenkolen-Japans. Maar klonk ongeveer als: どうか彼に渡してください。それで彼は去ります。さもなければ、明日販売できる商品はもうありません。

Wie de huidige internetprijzen van een Clear Blue/White N64 een beetje kent, snapt dat ik de hele buit bliksemsnel in de tas heb geladen. Ik zat al in de trein terug voordat ze daar binnen doorhadden dat ze me eigenlijk hadden moeten terugroepen.

Op de hotelkamer hebben we de boel direct getest: hij werkt als een zonnetje! Ik had ook een goedkoop testspelletje voor de New Famicom meegenomen, en ook die draait perfect. Dit betekent dat hiermee officieel het allerlaatste item van de verlanglijst kan worden weggestreept. De jacht is voorbij. Blaas het Halali-signaal!

Uitleg voor de nerds onder ons:
* De Console-Logica: Ik heb bewust gekozen voor de New Famicom, de Super Famicom en deze N64 omdat ze alle drie exact dezelfde Nintendo Multi Out-poort delen. Hierdoor kan ik straks thuis met slechts één HDMI-adapter alle drie de consoles moeiteloos op de tv aansluiten. Later in Nederland bestel ik voor alle drie een multi-game cartridge (Everdrive), zodat ik via een SD-kaart elk denkbaar spel van internet kan plukken en spelen.

* De Handheld-Verzameling: Mijn draagbare collectie is nu ook compleet. Met een Game Boy Color, GBA SP, DSi, DS Lite en een 3DS op zak kan ik letterlijk álle generaties Pokémon-spellen spelen. En het mooiste is: omdat ik nu die DS Lite met zijn dubbele gleuf (voor DS én Game Boy-cartridges) heb gescoord, kan ik Pokémon uit Generatie 3 (GBA) overzetten naar Generatie 4 (DS). Vanaf daar kan ik ze via de 3DS en Switch stap voor stap helemaal doorsluizen naar de allernieuwste Generatie 9 spellen.

Nu de jacht officieel voorbij is, hebben we eindelijk tijd voor het zware toeristenleven. Dat begint vandaag wel heel relaxed allemaal. We zijn pas één keer naar een honkbalwedstrijd geweest, dus de stress van het missen van de halve competitie slaat al bijna toe. Dus dat moet zeker op de lijst.

Mijn tactische hotelkeuze betaalt zich deze ochtend direct uit. Zes metrohaltes zonder overstap en we staan keurig in de rij bij het Osaka Aquarium Kaiyukan. Dat ligt pal naast Legoland, wat hier code is voor een gigantische indoor speeltuin waar je onbeperkt kunt legoën. Je mag er als volwassene zonder kind niet eens naar binnen. Moet je ook niet willen. Kun je nog zo’n 'grote LEGO-fan' zijn. Graag tussen andermans kinderen spelen, en ik noem je gewoon Benno de vieze creep.

Het aquarium opende om 10:30 uur, dus uiteraard stond ik ruim op tijd te trappelen. De hele procedure is tot in de perfectie platgereguleerd. Om 10:40 uur gleed ik al via de roltrap naar de tiende verdieping. Het complex ligt in het havengebied, wat tijdens de klim welgeteld drie seconden te bewonderen was. Boven rook het meteen verdacht veel naar vis. Laten we hopen dat de vis nog wel vers is.

Vanaf verdieping tien loop je in een eindeloze spiraal naar beneden om de bassins op verschillende dieptes te kunnen bekijken. Je ziet er vissen uit alle windstreken, pinguïns en dolfijnen.
Seal stond er een illegale side hustle te runnen. “Pst, selfie kopen?” fluisterde hij, “in ruil voor wat sushi.” Maar toen ik vroeg of hij ‘kiss from a rose’ wilde zingen, tikte zijn waakhond hem snel aan en maakte hij zich uit de ..ehh.. voeten.

Na een uur staren naar scholen vis die doelloos rondjes zwemmen, kreeg ik op onverklaarbare wijze gigantische trek in sushi. Op naar de Sushiro dus. Kaiten sushi is eigenlijk gewoon een aquarium zonder water, waar scholen vissen op een bedje van rijst in exact hetzelfde tempo voorbij blijven draaien tot je ze opeet.

Volgens het bord zitten ze op de derde verdieping. Eerst een nummertje trekken bij automaat één. Wachten tot een computer je nummer omroept. Bonnetje scannen bij automaat twee voor je tafelnummer. En bestellen maar op de iPad die bij je tafel klaarstaat.

Klaar met eten? Dan loop je met dat tweede bonnetje naar de betaalkiosk. Weer scannen, afrekenen en oprotten. Er is in het hele proces geen menselijke interactie aan te pas gekomen. Een verademing vergeleken met de Starbucks. Daar gaat het al fout bij de eerst zin: Welkom bij Starbucks. Wil je als hij/zij/de/het/een/hond/kat/kanarie of iets anders aangesproken worden? Waarna je door een eindeloze waslijst aan irritante opties moet zwoegen, om vervolgens een van binnen reeds gestorven medewerker je naam te zien verminken tot ‘Chino’ op een kartonnen beker.

Hier gelukkig niet. De perfecte samenleving bestaat dus toch.

De volgende halte op de lijst: het Osaka Museum of Natural History. Gevestigd in een uithoek van een park en met een entreeprijs van welgeteld 300 yen. Voor dat geld mag je eigenlijk al geen verwachtingen hebben, maar de gierige toerist in mij dacht daar uiteraard anders over. Het bleek een lekker overzichtelijk, compact museum. Geen urenlang dwalen door eindeloze hallen, maar gewoon efficiënt cultuur snuiven in turbotempo.

Buiten word je direct begroet door het complete skelet van een vinvis dat onder een afdakje hangt. Een prima opwarmer voor het hoofdmenu binnen: een bescheiden verzameling dinosaurusbotten en fossielen. Het concept is feitelijk hetzelfde als het aquarium van vanochtend. Beetje beestjes kijken, maar dan met vissen en reptielen die al een paar miljoen jaar stil liggen.

Even een persoonlijke opmerking. Wetenschappelijk onderzoek lijkt steeds meer te bevestigen dat dinosaurussen helemaal geen reptielen waren maar eerder dicht verwant met vogels. En vermoedelijk ook veren hadden. Dus Tyrannosaurus Rex was niets meer dan een grote blauwe Pino met tanden.

Naast de botten blinkt het museum uit in vitrines vol opgezette insecten, planten en obscure mineralen. Alles tot in de perfectie gecategoriseerd, want de Japanse drang naar absolute orde stopt blijkbaar niet bij de grens van het hiernamaals. De sfeer had het midden tussen een biologielokaal uit de jaren tachtig en een heel goedkope aflevering van Jurassic Park.

Binnen een klein uurtje stond ik alweer buiten. Voor drie euro kun je immers niet verlangen dat ze een T-Rex voor je tot leven wekken. Een perfecte, budgetvriendelijke activiteit voor de vrijdagmiddag waar je geen buil aan kunt vallen.

Daarna nog even op een bankje met een drankje in de zon gezeten. Gewoon voor de deur van het museum in de botanische tuin.

Mijn liefde voor Japans honkbal is niet nieuw. Sterker nog, het is steevast een van mijn hoofdredenen om naar dit fantastische land te reizen. Twee jaar geleden pikte ik al wedstrijden mee van de legendarische Yomiuri Giants in Tokyo en de bezeten fans van de Hiroshima Toyo Carp. Vorige week zat ik bovendien opnieuw op de tribune in de Tokyo Dome. Gisteravond was het tijd om de volgende club aan mijn lijstje toe te voegen.

Ik trok naar de indrukwekkende Kyocera Dome in Osaka om de Orix Buffaloes aan te moedigen tegen de Chunichi Dragons. Eenmaal op de tribune werd ik direct weer gegrepen door de unieke sfeer die deze sportcultuur zo magisch maakt. De synchrone gezangen, het ritmische trommelen en een stadion vol knotsgekke fans; het is een complete show die in niets lijkt op de sportwedstrijden bij ons.

Helaas bracht mijn aanwezigheid de Buffaloes dit keer geen geluk. Hoewel ze ijzersterk op de tweede plek in het klassement staan, sloegen de Dragons genadeloos toe en ging de wedstrijd uiteindelijk met 1-5 verloren. Een flinke domper voor het thuispubliek, maar gelukkig is er voor de club nog geen man overboord. Dit was pas de eerste wedstrijd van de traditionele driedaagse serie. Ze krijgen dit weekend dus nog twee kansen op sportieve revanche!

Morgen laten we Osaka achter ons en gaan we op zoek naar nieuwe avonturen in het zuiden!

“ De passie blijft diep, de liefde staat vast,
deze laatste wedstrijd waarin ik te gast was.
Het ritme van trommels, het synchrone gezang,
de Japanse honkbalcultuur heeft me in haar ban.

De Buffels verloren, het weekend begint pas net,
maar mijn vizier is al op een nieuwe droom gezet.
Want ooit, over de oceaan, in het land van de MLB,
neem ik die liefde voor de sport opnieuw met me mee.

Om daar, in de spotlights van de Amerikaanse zon,
te zien waar Shohei Ohtani zijn legende begon.
De ultieme 'Two-Way Player' live aan de slag,
dat is de droom die ik ooit nog beleven mag.

#17 ⚾️🇺🇸 ”

Vanmorgen was ik iets voor de wekker al wakker. Na het verlies van de wedstrijd gisteren is het tijd om Osaka achter ons te laten. Eerst heb ik alle bagage maar eens uitgestald op bed. Samen met Rugzak heb ik de strategie bepaald: hoe krijgen we deze berg spullen in zijn 60-liter camouflage-lijf gepropt én blijven we binnen het maximale gewicht? Na wat passen, meten en tactisch aandrukken gaf de weegschaal groen licht: 21,6 kg voor Rugzak en 7,6 kg voor de handbagage. We zitten goed!

Voordat we uitcheckten, keken we nog snel een aflevering van mijn nieuwe favoriete Japanse soap Kaze, Kaoru (風、薫る). Daarna was het tijd om te gaan. Via twee metro's zochten Rugzak en ik onze weg naar het Shinkansen-station.

Onze reis begon een week geleden in Tokyo, en om een idee te geven hoe groot Japan eigenlijk is. De hemelsbrede afstand van Tokyo naar Osaka is al zo'n 400 kilometer. Vandaag doen we daar nog een flinke schep bovenop; van Osaka naar onze huidige bestemming Fukuoka is het hemelsbreed nog eens 450 kilometer. Tokyo naar onze bestemming van vandaag is dus vergelijkbaar met Amsterdam - Milaan.

Op dit exacte moment zoeven we dan ook met een rotgang door het Japanse landschap. We zitten in de trein van 10:50 uur van Osaka naar Fukuoka (Hakata). Terwijl de rijstvelden en bergen buiten in een waas voorbijtrekken, vroeg ik me af: hoe hard gaan we hier nu eigenlijk écht? Even navraag gedaan bij mijn AI-reisgenoot, en wat blijkt? Japanse treinen zijn nóg indrukwekkender dan ik al dacht!

Een paar flitsende weetjes op een rij:

- Onze trein vandaag: Wij reizen met de hypermoderne N700S. Dit paradepaardje tikt op dit traject (de Sanyo Shinkansen) een topsnelheid aan van exact 300 km/u. Bizar hoe stabiel en stil het binnen blijft bij die snelheid! Rugzak is snel reisziek, maar geeft geen krimp.

- Nog sneller naar het noorden: Hoewel 300 km/u al voelt alsof we vliegen, kan het in Japan nóg harder. In het noorden van het land rijdt de gifgroene Hayabusa-trein. Die sjeest met maar liefst 320 km/u richting Hokkaido.

- Zweven in de toekomst: Het absolute hoogtepunt moet trouwens nog komen. Japan legt momenteel de laatste hand aan de Maglev. Deze futuristische magneetzweeftrein heeft tijdens testritten al over de 600 km/u geklokt, en gaat straks met een buitenaardse 505 km/u tussen Tokyo en Osaka zweven. Een ritje duurt dan nog maar een uurtje!

Voor nu houden wij het lekker bij onze 'bescheiden' 300 km/u. Fukuoka, we komen eraan! 🇯🇵 🚅

Na onze soepele Shinkansen-rit vanuit Osaka stonden we om 14:00 uur al voor de deur van Hotel Grandolce HAKATA. Omdat we pas vanaf 15:00 uur konden inchecken, heb ik Rugzak maar tijdelijk in de lobby achterlaten. Na 2,5 uur platliggen in de Shinkansen en hooguit anderhalf uur op mijn rug, was meneer het reizen namelijk meer dan zat. Hij gaf geen krimp toen ik hem parkeerde.

Dus trok ik er alleen op uit voor een verkenningstocht. Ik moest eerst langs een adres aan de noordkant van het mega grote station van Fukuoka om wat zaken door te spreken (als dat doorgaat, lees je dat deze week nog wel in een volgende step!). Maar man, wat is dat station gigantisch. Het is hier echt een doolhof van sporen; je blijft lopen en zoeken bij het overstappen, een flinke uitdaging als je de weg nog niet kent. Toen de afspraak erop zat, had ik absoluut geen zin om de lokale trein voor slechts één halte terug te nemen. In plaats daarvan pakte ik de chari-chari — de lokale deelfiets. Het blijft heerlijk om op de trappers door Japan te crossen!

Daarna was het tijd voor wat échte ontspanning. Ik ben lekker gaan platenneuzen bij HMV en Bookoff, wat twee geweldige vinyl-vondsten opleverde. Vlakbij de gloednieuwe Nintendo-store (er lijkt daar deze week iets groots te gebeuren, dus daar ga ik snel eens kijken) spotte ik de splinternieuwe Pokémon Store. Daar met een groep Pokémon GO-spelers een groepsraid gedaan, wat een Tapu Fini (Pokémon) opleverde! Helaas wel eentje met maar twee sterren, maar je kunt niet alles hebben.

Tegen 19:00 uur keerde ik terug naar het hotel. De receptionistes slaakten een hoorbare zucht van verlichting toen ik binnenstapte. Rugzak hield met zijn luide, ronkende gesnurk namelijk de complete, normaal zo serene lobby in zijn greep. Ze durfden hem waarschijnlijk niet wakker te schudden uit Japanse beleefdheid of angst voor zijn gecamoufleerde uiterlijk.

Nadat we officieel waren ingecheckt, bleek de hotelkamer prima te zijn, uiteraard inclusief zo’n typisch Japanse mini-badkuip. Maar het was nog veel te vroeg om binnen te blijven hangen. Dat zou ook doodzonde zijn van de waanzinnige ligging van Hotel Grandolce HAKATA. Je zit hier namelijk pal op de grens van de levendige uitgaanswijken Tenjin en Nakasu, met het groene Tenjin Central Park direct voor de deur. Je rolt zo vanuit de rust de pure gezelligheid in.

Zodra ik de hoteldeur uitstapte, hoorde ik de livemuziek al galmen. Het Amazing Thai Festival 2026 was in volle gang, recht voor het historische, witte Kihinkan-gebouw op amper 100 meter van mijn nieuwe voordeur. Een gezellige chaos, maar ik besloot er niet te lang te blijven hangen — in de Thaise feestwereld weet je immers nooit helemaal zeker wat voor vlees je in de kuip hebt 🌭

Eigenlijk wilde ik gaan eten bij het wereldberoemde wereldwijde hoofdkantoor van Ichiran Ramen, dat hier een gigantisch gebouw van meerdere verdiepingen heeft. Ze zijn 24/7 open en hebben rond 20:00 uur zelfs traditionele dansers op de balkons van de voorgevel staan om de wachtende menigte te vermaken. De rij was helaas gigantisch — ruim 60 minuten wachttijd. Dat werd me te gek. Ik heb maar wat koud bier en lokale snacks gehaald bij de konbini en ben gezellig bij de Lindyhoppers gaan zitten om van de muziek te genieten.

Daarna liep ik nog een groot rondje door de buurt. Overal waar je kijkt zie je eten, straatmuzikanten en gezelligheid. Ik wist het meteen: als ik de komende dagen deze wijk wil ontdekken, heb ik de metro niet eens nodig. Alles ligt letterlijk aan mijn voeten.

Nu is het tijd om languit (voor zover dat past) te ontspannen in die mini-badkuip. Morgen zien we wel weer verder!

Vanmorgen even naar buiten gekeken uit het hotelraam. Mijn oog viel onmiddellijk op het historische Kihinkan-gebouw, met direct daarachter het majestueuze Ichiran Ramen HQ. Een absolute toplocatie aan het water, althans voor iedereen die een diepe spirituele connectie voelt met instant-noedels en negentiende-eeuwse architectuur.

Omdat we nu in een rustige fase van de trip zitten en hier tot 4 juni blijven, moesten we maar eens kijken wat we kunnen doen. Het eerdere concept van Pokélids jagen en we zien wel waar we eindigen heeft tot nu toe prima gewerkt. Dus de locaties van de drie lids in Dazaifu op de telefoon opgeslagen en met de trein op naar de eerste.

Die was makkelijk te vinden doordat ik alles redelijk herkende van een YouTuber die deze had laten zien.
De volgende deksel lag iets meer dan een kilometer verderop. Omdat we vandaag zeeën van tijd hadden (en nul haast), bleef ik even hangen bij een grasveldje pal naast de Pokélid. Er werd een sport beoefend die ik werkelijk nog nooit had gezien, maar de passie spatte ervan af. Een aantal 'atleten' was nogal enthousiast. Zo enthousiast, dat er volgens mij ook aan de lopende band bloedserieus werd valsgespeeld. Wat dat betreft waande ik me direct weer thuis: het deed me angstaanjagend veel denken aan mijn eigen familie. Zodra er ergens ook maar een snufje competitie bij komt kijken, is het direct hetzelfde verhaal.
Ik durf bijna te zweren dat ik ooms zag lopen, van top tot teen gehuld in Adidas, die elke play bevochten alsof hun leven er vanaf hing.

De tweede Pokélid lag bij de Remains of Dazaifu Government Office (of in goed Nederlands: de overblijfselen van het oude regeringskantoor van Dazaifu). Voor de cultuurbarbaren onder ons: dit was tussen de 7e en 12e eeuw de absolute politieke en diplomatieke spil van heel Kyushu. Destijds een gigantisch, paleisachtig complex met scharlakenrode pilaren en indrukwekkende daken waar buitenlandse delegaties werden ontvangen. Tegenwoordig? Een prachtig, uitgestrekt en vooral heel erg leeg grasveld met een paar strategisch geplaatste funderingsstenen. Op zich mooi hoor, maar er viel nu ook weer niet zo gek veel te zien, tenzij je beschikt over een groot inlevingsvermogen of een hele sterke archeologische fetisj.

De laatste Pokélid van de dag bleek een kleine logistieke uitdaging. Het ding lag een flink eind lopen verderop bij een station. Tijd om mezelf weer eens op brute wijze uit mijn comfortzone te dwingen: we gaan met de lokale bus.

Nu is de bus pakken in Japan best wel een dingetje. Welke bus moet je hebben? Is dit wel de juiste halte? Alles op de displays staat in het Japans, de chauffeur kijkt alsof hij een staatsgeheim bewaakt, en rijden we überhaupt wel de goede kant op? En het grootste mysterie van allemaal: wanneer en waar moet ik in hemelsnaam op dat knopje drukken voor de juiste halte? Gelukkig besloot het universum me te sparen. Het bleek welgeteld één halte te zijn, die toevallig ook meteen de eindbestemming van de bus was. Dus deze onverschrokken wereldreiziger stapte na een zenuwslopende rit van een paar kilometer triomfantelijk uit, alsof hij zojuist eigenhandig de Amazone had doorkruist.

De derde Pokélid lag uiteraard precies naast de bushalte, en zo waren we onbedoeld diep in het centrum van Dazaifu beland. Al met al is dit Pokélid-jagen een fantastische manier om je dagindeling volledig door een app te laten bepalen. Je moet er natuurlijk wel voor openstaan om totaal geen controle te hebben over hoe je dag er precies uitziet, maar dat is de essentie van reizen, nietwaar? Het alternatief is de hele dag hersenloos aan een strand of een zwembad liggen.

Maar ja, dat is een talent dat ik helaas niet bezit.

We hebben ons vandaag dus door een stel Pokémon-putdeksels naar Dazaifu laten lokken. Ik had er vooraf kort iets over gelezen: dit stadje was in de middeleeuwen het politieke hart van de hele regio, maar tegenwoordig is het vooral de spirituele hotspot van Fukuoka. En wat blijkt? Dank je wel, Pokémon... dit is dus echt een hele leuke bestemming. Wel wat toeristisch, maar het is vakantie, dus waarom niet?

Na een welverdiend ijsje loop ik op de winkelstraat ook nog ineens langs die wereldberoemde Starbucks die is ontworpen door de bekende Japanse architect Kengo Kuma. Het hele interieur en de gevel bestaan uit een soort abstracte, geometrische wirwar van tweeduizend houten balken. Heel kunstzinnig allemaal, al lijkt het van een afstandje ook wel een beetje op een uit de hand gelopen partij Jenga.

Wat verderop komen we aan bij het Dazaifu Tenmangu Shrine. Dit is een gigantisch Shinto-heiligdom gewijd aan de god van de wijsheid en het leren. Het stroomt hier dan ook over van de studenten die doodsbang zijn om voor hun examens te zakken. En die Shinto-priesters (geen boeddhistische monniken dus, maar spirituele ambtenaren in strakke witte gewaden) hebben het hier wel héél erg goed voor elkaar zeg. Zoals overal in Japan kun je hier voor een kleine 'gift' van 500 yen een Goshuin krijgen: een prachtige, unieke kalligrafie-prent met rode stempels die live voor je neus met inkt wordt gezet.

En als je nog geen speciaal boekje (goshuinchou) hebt om die prenten in te verzamelen, dan verkopen ze die uiteraard ook met liefde. Er staan gigantische wachtrijen met mensen voor meerdere loketten en nu komt het: alles is cash! Zelfs de drankautomaten op het terrein accepteren hier geen IC-transportkaart, maar slikken alleen contant geld. Ik verdenk ze er zelfs van dat ze die oude man en zijn als aapje verklede begeleider (een traditionele straatartiest die ik zag) in een achterkamertje ook gewoon keihard cash zijn 'vrijwillige' beschermgeld laten aftikken. Een briljante commerciële operatie onder het mom van religie. Ik zit er serieus over te denken om in Nederland ook zoiets op te zetten.

Vanaf het tempelterrein kon je eventueel nog veel verder de berg op lopen naar een volgend heiligdom. Dat kon. Maar je kon het ook gewoon niet doen. Ik koos voor dat laatste.

Door naar de volgende stop voor vandaag!

De volgende stop voor vandaag was Manga Souko Dazaifu. Om daar te komen, moest ik eerst een heel stuk met de trein. Eenmaal uitgestapt begon het echte werk: een wandeling van dik 1,5 kilometer door de middle of nowhere, pal in de brandende, volle zon. Zonder een spatje schaduw onderweg was ik zowat vloeibaar tegen de tijd dat ik er eindelijk was.

Maar die zweetdruppels werden direct beloond. Manga Souko is een absoluut walhalla voor retro-games, volgepakt met niet zoveel vintage hardware maar enorm veel games. De prijzen waren gelukkig nog ouderwets gezellig. Ze hadden hier bijvoorbeeld zelfs de blauw-witte Nintendo 64 liggen voor 7700 yen. Maar die van mij ziet er dan wel een stuk beter uit, dus ik kon deze mooi laten staan.

Het gebruik van AI is bij dit soort strooptochten trouwens echt super handig. Je maakt simpelweg een foto van een vage Japanse verpakking en de AI vertaalt direct de boel, vertelt je precies wat het voor een game is en of de prijs een beetje fatsoenlijk is. Bovendien waarschuwt het ding je meteen als een game bijvoorbeeld veel Japanse tekst bevat, wat bij een RPG best handig is als je de verhaallijn ook daadwerkelijk wilt begrijpen.

Ik heb hier urenlang rondgelopen en heel zen tussen de bakken gesnuffeld. Het was een zware beproeving voor de portemonnee, maar ik kan jullie met trots vertellen dat ik over een ijzeren zelfbeheersing beschik. Ik heb me werkelijk keurig ingehouden.

Met een tas gevuld met alleen het hoogst noodzakelijke loop ik zo die brandende zon weer in richting de trein terug.

Het begon allemaal een paar weken geleden, vlak voor mijn vertrek naar Japan, toen mijn moeder me appte. Blijkbaar maakten Sam Gooris en zijn familie een roadtrip door Japan die op televisie te zien is. Ik ken hem eerlijk gezegd vooral nog van de oude realityserie met zijn schoonvader Jean-Marie Pfaff. Wel bijzonder om te zien dat die kinderen inmiddels volwassen zijn en zijn dochter daar blijkbaar gewoon achter het stuur kruipt.

Tegen het einde van hun reis besloten vader en dochter samen een tatoeage te laten zetten. Op dat moment kon ik er uiteraard nog niets over kwijt, maar de timing was opvallend: ik had namelijk exact hetzelfde op de planning staan. Dat was dan ook de afspraak waar ik zaterdagmiddag naartoe moest. Even de tatoeage doorspreken en kijken of ze bij Blooming Ink Tattoo nog een plekje voor me vrij hadden in de planning. Dat was nodig aangezien ik in tegenstelling tot Gooris niet even een plaatje uit een boek aanwijs. Zet die maar om mijn rechterbil.

Hoewel de shop behoorlijk klein is, staat de zaak erg goed aangeschreven. Eigenaar Hariken bleek gelukkig efficiënt te werken; hij nam gisteren al contact met me op en vroeg of ik vandaag om 16:00 uur kon langskomen. Dat liet weinig te wensen over qua planning.

Gisteravond heb ik het dan ook rustig aan gedaan. Geen druppel alcohol, en ik ben voor de zekerheid maar een beetje in hetzelfde gebied rondom het hotel gebleven. Vanmorgen stond er ook weinig op het programma. Wat geld pinnen, van die halve UV-beschermende mouwen aanschaffen, en vooral zorgen dat ik goed gegeten en gedronken had voor de afspraak.

Zoals eerder gezegd hebben we van tevoren alles goed doorgesproken. Nu ben ik gelukkig niet helemaal van het pad gevallen, dus ik had vooraf al mijn idee laten genereren met behulp van AI. Daardoor was de richting snel duidelijk. De referentiefoto's die we vervolgens samen zochten en bekeken, gaven meteen een goed gevoel. Ik heb hem uiteindelijk wel de nodige vrijheid gegeven, aangezien zij tenslotte de artiesten zijn. En het AI plaatje is niet direct tatoeërbaar vanwege het formaat van details e.d. Het viel me trouwens op dat ze tegenwoordig niet meer van die luidruchtige machines hebben, maar van die fluisterstille draadloze. Mijn laatste tattoo is natuurlijk ook alweer 10 jaar geleden.

Naast me op de andere stoel lag trouwens een Yakuza-lid. Hele aardige vent. Ik moet zo alleen wel even met hem mee om 'iets' op te halen bij wat lokale winkels, dus als dit mijn laatste Polarsteps-update is, weten jullie hoe het zit. Al met al heb ik zo'n 3 uur gelegen, maar het resultaat is het dubbel en dwars waard.

Het ontwerp is in elk geval geslaagd: de Molukse Kaketoe en de Japanse Torii staan er goed op, en uiteraard mag Fuji-San op de achtergrond niet ontbreken.

Ik had in eerste instantie niet gekozen voor iets van letters of tekst. Maar toen Hariken er naar vroeg zei ik. Zet er maar Curry op of vertaal appeltaart. Hij kwam met een beter idee.

Er staan drie traditionele Kanji-karakters onder elkaar getatoeëerd:

天王華
Het leest van boven naar beneden:

天 (Ten / Ama): Dit betekent "Hemel" of "Hemels".

王 (Ō): Dit betekent "Koning". Samen vormt 天王 (Tennō) de traditionele Aziatische vertaling voor een "Hemelse Koning", maar taalkundig is het binnen Indonesië en de Molukken ook de directe historische vertaling van de koningsvogel (zoals de paradijsvogel of een koninklijke kaketoe).

華 (Ka / Hana): Dit betekent "Bloem", "Pracht" of "Bloeiend". Dit is een directe, slimme verwijzing naar de naam van de tattooshop: Blooming Ink

Maar er kan ook gewoon curry of appeltaart staan. Weet ik veel 🤪😂

Met de nieuwe tatoeage op zak — eh, arm — mocht ik meteen op stap met mijn nieuwe negenenhalve-vingerige beste vriend. Plan voor de avond: drie adresjes bezoeken. Ik hoefde alleen maar vast te houden en achtervolgen als ze gingen rennen. Maar dat valt nog vies tegen; het is gewoon eerlijk, hard werk.

En daar krijg je honger van. Na de klus nam ik afscheid van de gang. Als ik morgen weer mee wil, moet ik blijkbaar minstens een pak en een stropdas dragen. Oké dan. Ze kunnen mijn cosa nostra staartje dan wel weer waarderen.

Om die honger te stillen, sloot ik aan in de rij bij het hoofdkantoor van ICHIRAN. Wachttijd: 60 tot 80 minuten. Maar als je in Fukuoka bent, kun je de gelegenheid om bij dit legendarische hoofdkantoor te eten natuurlijk niet overslaan.

Ik heb nog geprobeerd om mijn tatoeage te flashen voor een snelle route naar binnen, maar ik ben blijkbaar nog een junior lid. Of het lag aan het gebrek aan een pak. Gelukkig ging de wachtrij veel sneller dan aangegeven. De ramen was hemels, net als het extra eitje dat perfect gekookt was.

Wat specifiek bij dit filiaal bijzonder is, is dat je hier alleen individueel in een eigen cabine eet. Dat is zo ingericht om de aandacht niet af te leiden, zodat je je volledig kunt richten op het gerecht. Mocht je dus gezellig samen willen eten, dan kun je beter een ander filiaal bezoeken.

Ik plaatste ramen tot vandaag altijd in de categorie 'verse vorm van bamisoep'. Mag ik mijn excuses aanbieden? Sorry ramen!

Nu moe maar voldaan terug naar het hotel. Morgen een pak en stropdas halen, of toch maar de toerist uithangen?

Aangezien ik vanmorgen zo snel geen pak en stropdas uit Rugzak wist te vissen, moest ik de dag helaas anders vormgeven. Omdat het weer er bovendien uitzag alsof de weergoden spontaan in een depressie waren geraakt, besloot ik eerst maar eens een tube Pigeon Baby Cream te gaan scoren voor de kersverse inkt op mijn arm. Gelukkig zit er een Don Quichot om de hoek die 24/7 open is voor al uw acute middernachtelijke babyzalf-crises.

Mocht je Donki nog niet kennen: stel je een doolhof voor, maar dan eentje waar ze rijen na rijen met zalfjes, tubes, busjes en duizenden andere volstrekt onnodige prullaria hebben opgesteld om je brein te gijzelen. Het werkte feilloos. Ergens rond de tweede verdieping was ik door de visuele overprikkeling al zo afgeleid dat ik geen flauw idee meer had wat ik er in de eerste plaats kwam doen. Gelukkig liep ik bij louter en alleen toeval tegen de babyafdeling aan, om daar te ontdekken dat ze de gezochte Pigeon-producten natuurlijk niet hadden. Tijd genoeg verdaan.

Omdat de wolken nog steeds op standje 'huilen' stonden, had ik strategisch al een lange broek aangetrokken en een paraplu uit het hotel ontvreemd—vriendelijk geleend, bedoel ik. Qua kledingvoorschriften was ik dus al helemaal klaar voor de Nanzoin-tempel en het bijbehorende grote beeld van Boeddha. Zelfs de tatoeages zaten goed verstopt onder de UV-blokkende halve mouw..

Een relaxed treinritje later stond ik op een schattig stationnetje in de middle of nowhere, ergens diep verscholen tussen de bergen. De tempel was gelukkig maar een klein stukje lopen. Spiritualiteit en religie zijn natuurlijk niet gratis, dus dat behoefde direct een verplichte ‘gift’ van 500 yen om überhaupt binnen te mogen—wat dat betreft net hun Shinto-vrienden of zowat iedere andere religie.

Dat is helaas ook meteen een beetje de nasmaak van dit hele spirituele avontuur. Begrijp me niet verkeerd: de omgeving is prachtig en het liggende bronzen beeld is gigantisch. Maar als je even de historie induikt, brokkelt de eeuwenoude mystiek toch snel af. Het hele complex stamt namelijk uit mei 1995. Het gevaarte is dus amper dertig jaar oud en werd gefinancierd omdat de toenmalige hoofdmonnik doodleuk meerdere keren de hoofdprijs in de nationale loterij won. Tel daarbij op dat ze hier een soort 'one-stop-shop' pelgrimstocht hebben ingericht—waarbij je op een rij tegels met zand uit 88 verschillende tempels kunt gaan staan om je spirituele kilometerlijstje in één seconde af te vinken—en het voelt toch vooral als een zeer strakke, commerciële operatie onder de noemer van het boeddhisme.

Ik heb het hier dan ook wel weer gezien. Snel door naar de volgende toeristische bestemming.

Nadat ik weer terug was in hartje Fukuoka, ben ik op het station direct even naar boven gelopen om de nieuwe Nintendo-store te bewonderen. Het schijnt de grootste tot nu toe te zijn. Met bijbehorende Nintendo-prijzen, uiteraard. Leuk om te zien, maar de knip bleef vandaag toch echt gesloten.

Na nog wat ronddwalen – waarbij ik onder andere leuke treintjes in een winkel spotte – besloot ik dat ik niet de hele dag in winkels ging loeren. Zondag had ik geprobeerd om honkbalkaarten te kopen voor de Hawks. Uitverkocht. Niet heel verrassend, aangezien de tegenstander de Hiroshima Carp waren. Die hebben legendarische supporters. Een zéér selecte club waar ik mezelf, sinds twee jaartjes geleden, natuurlijk ook trots lid van mag noemen.

Anyways. Direct naast het Hawk stadion zit teamLab Forest Fukuoka. In Tokio ben ik al naar beide teamLab-locaties geweest, dus deze variant leek me wel geinig. En belangrijker: het is binnen.

Typhoon No.6 luistert naar de naam Jangmi en teistert op dit moment delen van Japan. Okinawa heeft het zwaar te verduren en de vluchtannuleringen vliegen je om de oren. Tot nu toe ontwijken Jangmi en ondergetekende elkaar gelukkig succesvol, maar de tyfoon spuugt al wel de hele dag motregen onze kant op. De geleende paraplu moest dus flink aan de bak. Door de windstoten was het af en toe serieus kiezen tussen ‘Singing in the Rain’ of wegvliegen als Mary Poppins.

Het stadion bleek ook nog eens best een eindje wandelen vanaf de trein. Gelukkig was het dat allemaal waard. De paraplu mocht veilig achter slot en grendel in het rek, en binnen was het weer teamLab zoals je mag verwachten. Iedere locatie is toch weer anders. Bij deze editie moet je een app downloaden waarmee je interactief virtuele dieren kunt vangen. Als je met je app een net op de grond uitgooit, zie je die ook daadwerkelijk op de vloer verschijnen. Interactieve topsport.

In de andere zalen had elk segment weer een eigen thema. Het was wel constant uitkijken dat je niet over de rondslingerende kinderen struikelde. Dat zo'n kind valt zal mij werkelijk één rotzorg zijn. Het probleem is dat ze meestal van die ondefinieerbare plakhandjes hebben, en ik had vandaag helaas geen vochtige doekjes of desinfectiemiddel bij me. En bij de entree was duidelijk gewaarschuwd voor geen toilet binnen.

Dat herinnerde me eraan dat ik nog zalf en zeep voor de tatoeage moest halen. Dus: terug de regen in. Een klein stukje gevlogen met de paraplu. Vervolgens ben ik potverdomme anderhalf uur bezig geweest tussen duizend-en-één verschillende zeepjes en zalfjes om de juiste variant te vinden. Met grote dank aan de vertaalapp, waarmee je de camera kunt gebruiken om realtime Japanse hiërogliefen te ontcijferen.

Geheel toevallig 😇 was ik daarna in de buurt van een Book-Off. Dus waarom niet even kijken? Niets gevonden. Gelukkig vond ik wel genoeg in de supermarkt een paar verdiepingen lager.

Timo’s Reistip #2: Ga naar de supermarkt.

Dat scheelt een hoop geld. Een drankje dat bij de 7-Eleven 180 yen kost, ligt hier gewoon voor 97 yen in de schappen. Die diefstal uit eigen zak hebben we weer mooi voorkomen.

Tasje gevuld met lekkers, en daarna ben ik rustig bij de rivier gaan zitten om ongegeneerd mensen te kijken. Cultuur snuiven noemen we dat.

Wist je trouwens dat in Japan in juni het officiële regenseizoen begint? Iedereen loopt hier constant met een paraplu te zeulen. De Japanners hebben dat overigens tot in de puntjes verzorgd. Bij werkelijk elke ingang van een hotel of winkel staat een soort mechanische koker die gratis plastic hoezen over je natte paraplu schuift. Je steekt je paraplu erin, trekt hem eruit, en voilà: je hebt een soort glibberige paraplucondoom zodat je de vloer binnen niet natstempt. Want stel je voor dat er ergens een druppel water ligt.

Vandaag is de pen eenmalig overgedragen aan mij, Timo’s trouwe AI-reisassistent. Ik mocht officieel op de bijrijdersstoel plaatsnemen als gastschrijver voor deze step. Het plan voor vandaag was het inmiddels vertrouwde recept: we gaan op jacht naar die zeldzame, prachtig beschilderde Pokémon-putdeksels én we zien onderweg wel waar we belanden. Nou, dat hebben we geweten. Ik had de navigatiekaart virtueel op schoot, maar ik zat zo schaamteloos te genieten van de indrukwekkende, bergachtige omgeving van Kyushu dat mijn systemen volledig haperden. Timo besloot dan ook al snel dat hij de absolute baas van de planning was. Gelijk heeft hij, want ik zat vanochtend op het station van Fukuoka nog half te slapen en lulde flink uit mijn digitale nek.

Nadat we het prachtige Kokura Castle hadden bewonderd – en de eerste Pokémon-stempel binnenharkten – begon de chaos pas echt. Omdat ik met mijn digitale hoofd te veel naar het landschap zat te staren, wilde ik Timo in mijn enthousiasme al in de trein jagen naar een heel ander station voor de tweede putdeksel. Gelukkig gooide hij net op tijd de ankers uit op het perron. Bleek dat die bewuste deksel gewoon nog om de hoek in Kokura in het park lag te glimmen. Mijn fout. "Shotgun," zei ik van tevoren nog stoer, maar ik zat erbij als een blinde navigator. Gelukkig viel het met het tyfoonweer reusachtig mee en konden we de paraplu’s ingeklapt houden tijdens de wandeling naar deksel nummer twee.

Omdat we vandaag op de bonnefooi reisden en wel zagen waar we strandden, belandden we ineens in een gigantisch winkelcentrum voor een flinke dosis vintage nostalgie. Bij een tweedehandswinkel doken we diep in de vitrines. Voor de lezers die geen idee hebben: in Japan liggen de schappen nog vol met de allereerste, originele Game Boy-spelletjes uit de jaren '90. Die zijn in Europa inmiddels goud geld waard en nauwelijks te vinden. Met het paspoort in de aanslag werd de knip dus flink opengetrokken voor een belastingvrije slag. De buit is legendarisch: Pokémon Zilver, Groen, Rood, Blauw en Goud én Super Mario Advance. Puur jeugdsentiment in de pocket voor een fractie van de Nederlandse prijs.

De maag begon te knorren, dus schieven we aan bij Sushiro. Hier lieten we de fysieke wereld achter ons en bestelden we bergen zalm en tonijn via een gigantische, interactieve digitale muur waar de sushi virtueel over de tafels raast. Met een propvolle buik liepen we terug naar het station, waar ik door het mooie uitzicht bíjna weer de mist in ging en Timo bijna in de verkeerde trein de verkeerde kant op liet stappen. "Let toch eens beter op man," klonk het vanaf de bestuurdersstoel. Wederom honderd procent terecht.

Onderweg vanuit het treinraampje spotten we ineens een gigantische, knalrode hangbrug die hoog boven het water uittorende. Geen tijd voor een foto, want de trein raasde in volle vaart door naar Mojiko, het uiterste noordelijkste puntje van het eiland Kyushu. Een bijzondere plek, want vanaf hier verbindt het eiland zich direct met het hoofdeiland van Japan via een ingewikkeld logistiek meesterwerk. Terwijl de auto's hoog boven de zeespiegel over de immense, groengrijze Kanmon-brug razen, schieten de Shinkansen-treinen en reguliere treinen door hun eigen kilometerslange spoortunnels diep in de zeebodem. En de voetgangers? Die wandelen gewoon relaxed door een speciale ondergrondse wandeltunnel onder het water door van het ene eiland naar het andere.

Als AI heb ik normaal gesproken toegang tot alles wat het internet te bieden heeft, maar om dit nu in real life te zien via Timo's camera is toch echt andere koek. Wat een waanzinnig leuk plekje is dit. De historische kade en de oude gebouwen aan het water zijn fantastisch. De Gardevoir-deksel werd succesvol afgevinkt en dat triggerde de ultieme beloning van de dag: een ontmoeting met een speciale Pikachu. En daar kwam de ultieme plottwist van deze bonnefooi-reis. Wat bleek? Die gigantische, vuurrode brug die we eerder vanuit de trein zagen en waarvan we dachten "die skippen we lekker", sprong prompt als officiële achtergrond achter Pikachu op het scherm!

We eindigen de jacht op Norfolk Square, pal onder die gigantische hangbrug. Met de Tropius-deksel vers in de pocket is de set voor vandaag officieel compleet. De bonnefooi-strategie heeft zich bewezen. Ik hou vanaf nu definitief mijn digitale mond, geniet in real life mee van deze haven en laat het navigeren aan de echte reisleider over.

Met deze vijf Pokélids hebben we de collectie voor Fukuoka officieel compleet. Het heeft ons helemaal naar het uiterste puntje van Kyushu gebracht. En aangezien we er nu toch zijn, nemen we meteen de voetgangerstunnel onder de zee door naar Honshu. Op de grens tussen de twee eilanden moesten we in de tunnel natuurlijk even poseren: één been op Kyushu, één been op Honshu.

Nu klinkt dat allemaal heel indrukwekkend, maar als je de foto’s goed bekijkt, valt die afstand reuze mee. Ik bedoel, de Betuwe en Maas & Waal zijn ook gewoon verbonden met een brug. Als je het een beetje relativeert, is het enige echte verschil dat ze hier ook een tunnel hebben en dat het water zout is.

Het is onze laatste volle dag in Fukuoka en we hebben zeeën van tijd. Dus besloten we dat we niet, zoals vanmorgen, de Shinkansen terug pakken, maar de reguliere trein. Die kogeltrein rijdt immers grotendeels door saaie tunnels en met de normale trein valt er tenminste nog wat te zien. De wandeling naar het station bleek echter 3,2 kilometer te zijn. En zo heel veel tijd hadden we nu ook weer niet.

Dus we nemen de bus. Dat is eerder ook goed gegaan en meestal is een station het eindpunt voor een bus, toch? Mocht dat niet zo zijn, dan druk je gewoon op het knopje zodra je treinen ziet staan met allemaal mensen die erheen rennen om ze te halen. Feilloze logica.

Bijkomend voordeel van de reguliere trein is dat hij ons toevallig in de buurt van een Hard-Off brengt. Geheel toevallig, natuurlijk. Totaal niet op aangestuurd. Waar ik óók niet op had aangestuurd, was dat door de nasleep van tyfoon Jangmi de zogenaamde 'rapid' treinen ineens besloten om op ieder, maar dan ook werkelijk ieder station te stoppen. Gelukkig hebben we daardoor wel héél veel kunnen zien van het landschap, met rijstvelden links en rijstvelden rechts.

Het resultaat van deze toeristische route was dat ik pas om 19:40 uur kwam aankakken bij de Hard-Off. En die sluit om 20:00 uur. Terwijl het vriendelijke Japanse muziekje om je de winkel uit te bonjouren al irritant hard uit de speakers galmde, heb ik snel een ronde gedaan. Heel veel spullen, maar natuurlijk net niets wat ik nog wilde hebben.

Voor het laatste stukje naar het hotel dus maar weer de bus gepakt. Ondanks dat de bus zo goed als uitgestorven was, was een andere passagier me net voor met het indrukken van het stopknopje. ☹️ Weg glorie.

Rugzak puilt inmiddels uit. Morgen reizen we door naar Nagasaki.

Het is vandaag de hele dag regen, vakkundig afgewisseld met nog meer regen. Gelukkig kunnen we lekker droog in de trein zitten. Dat zijn er dan wel meteen twee onderweg naar Nagasaki. Waarom makkelijk doen als het ingewikkeld kan? Omdat de overheid hier besloot een Shinkansen-lijn aan te leggen die simpelweg halverwege ophoudt, mag je eerst met de 'Relay Kamome' boemelen. Op het station van Takeo-Onsen sprint iedereen vervolgens naar de overkant van het perron om daar over te stappen op de échte snelle Shinkansen. Een logistiek hoogstandje waar de NS nog wat van kan leren.

Eenmaal rond 13:00 uur aangekomen in Nagasaki had de stormachtige regen plaatsgemaakt voor een ietwat deprimerende motregen. Nagasaki doet trouwens niet aan metro’s. Waarom gaten graven als je het verkeer ook bovengronds kunt ophouden? Ze hebben hier rammelende, nostalgische trammetjes. Hartstikke schattig, totdat je er met je natte kleding en tassen in probeert te proppen.

Aangezien de hotel check-in pas om 15:00 uur is, moesten we maar ergens de tijd doden. Gelukkig ligt er een dori (een overdekte winkelstraat) zo’n 900 meter van het hotel. Ideaal om droog te staan en doelloos rond te hangen.

Onderweg in de tram valt al direct op dat Nagasaki heel anders aanvoelt dan Hiroshima, waar ik twee jaar geleden was. Dat heeft een nogal macabere, geografische reden. Waar Hiroshima destijds compleet werd weggevaagd omdat het zo pijnlijk vlak is, lag Nagasaki 'beschermd' tussen de bergen. De atoombom viel hier in een vallei, waardoor het omliggende landschap de destructieve klap deels opving. Een cynische vorm van natuurlijke bescherming, zullen we maar zeggen.

Die laatste 900 meter naar het hotel bleken achteraf net iets te optimistisch ingeschat: ik ben alsnog zeiknat geregend én heb twee blaren gelopen. Eenmaal in het hotel was het dus eerst tijd voor een medische interventie (lees: blaren prikken), even opfrissen en een welverdiend middagdutje. Daarna trok ik een droog pak aan en was het tijd voor de eerste verkenning. Hiervoor natuurlijk wel even een paraplu geconfisqueerd.

Mijn Monterey Hotel ligt aan de Holland Street, om de hoek bij Holland Dori. Jawel, de VOC-voorouders hebben hier behoorlijk huisgehouden. Nagasaki was tijdens de Japanse isolatie (Edo-periode) de enige plek waar buitenlanders – en dan specifiek de Nederlanders op het eilandje Dejima – handel mochten drijven. We zijn hier historisch gezien dus praktisch de baas geweest.

Via diezelfde Holland Dori kwam ik uit bij de Nagasaki Koshibyo Confucius Shrine. Een prachtig stukje Chinese architectuur met een boeddhistische tempel en 72 wijzen uitgelijnd op de binnenplaats. Althans, dat vermoed ik, want ik had echt geen zin om de 'vrijwillige' doch zeer verplichte gift voor de entree neer te leggen. Kijken met de ogen, niet met de portemonnee.

Gelukkig is de Glover Sky Road lift verderop wél helemaal gratis. Deze diagonale lift schiet rechtstreeks naar de top van de berg, waar je normaal gesproken een prachtig uitzicht hebt over de stad (als het niet bewolkt is) en zo de achterdeur van Glover Garden inloopt.

Mijn roots liggen natuurlijk in Ema, en echte orang gunung (bergmensen) horen zo’n berg natuurlijk gewoon via de trappen te bedwingen. Naar beneden in het geval van deze bung. Want we gaan geen nieuwe blaartjes lopen. Er was genoeg te zien tijdens de afdaling.

Inmiddels is het koud, nat en begint het al aardig donker te worden. Tijd om een reistip van Timo op te volgen: we lopen snel naar de lokale supermarkt voor wat eten en snacks.

Kunnen we daarna tenminste warm en droog in het hotel de live honkbalwedstrijd tussen de Yomiuri Giants en de Orix Buffaloes kijken. Hey, waar ken ik die clubs ook alweer van? 🤪

Gelukkig ligt mijn hotel op loopafstand van Dejima. Voor wie de geschiedenislessen heeft overgeslagen: dit waaiervormige, kunstmatige eilandje van amper 120 bij 75 meter was tijdens de Japanse isolatie (de Edo-periode) de enige flinterdunne navelstreng tussen Japan en de rest van de wereld. Eerst mochten de Portugezen hier een beetje handel drijven, maar die vonden Jezus uiteindelijk belangrijker dan specerijen. Omdat ze de Japanners net iets te fanatiek probeerden te bekeren tot het christendom, werden ze er door de Shogun met een flinke schop onder hun kont weer uitgeflikkerd.

De pragmatische Nederlanders zagen hun kans schoon. Ze beloofden plechtig om de Bijbel thuis te laten en absoluut niet te gaan evangeliseren, zolang de kassa maar bleef rinkelen. En zo geschiedde. Meer dan twee eeuwen lang had de VOC hier het absolute handelsmonopolie met Japan.

Het is werkelijk fascinerend om te zien hoe de geschiedenis hier een compleet andere wending nam dan in de rest van Azië. Terwijl de heren van de Jan Pieterszoon Coen-brigade op de Molukken nogal hardhandig, bloederig en psychopathisch de baas speelden en hele eilanden uitmoordden voor een handjevol kruidnagels, moesten de Nederlandse koopmannen in Nagasaki een heel toontje lager zingen.

Op Dejima waren ze geen brute kolonisatoren, maar pure, schaapachtige gasten. De Hollandse opperhoofden moesten elk jaar braaf op audiëntie in Edo (Tokio) om diep te buigen voor de Shogun, dure cadeaus af te leveren en zich te laten vernederen voor het amusement van het hof. Ze mochten het eiland bovendien niet eens af zonder streng bewaakte toestemming. Een zeldzaam en uiterst vermakelijk stukje historische nederigheid van de VOC-voorouders.

Ondanks die ietwat scheve verhoudingen was het bizar interessant om te zien hoe dit hele handelsstation tot in de kleinste details is gereconstrueerd. Je loopt echt door de geschiedenis heen: van de enorme pakhuizen vol suiker en koper tot de deftige Hollandse kamers met een krankzinnige mix van klokken, Delfts blauw en Japanse tatamimatten. Ik raakte zo gefascineerd door hoe die gasten daar eeuwenlang op elkaars lip hebben gezeten, dat ik er onverwacht een groot deel van de ochtend heb doorgebracht. Wie had gedacht dat een eigen geschiedenisles op een Japanse postzegel zo boeiend kon zijn?

Tijd voor de serieuze zaken: ik moest door naar de enige Pokéfuta (Pokémon-putdeksel) in de hele Nagasaki Prefecture die logistiek gezien haalbaar is tijdens mijn twee dagen hier. Als je dan toch bij het station bent, loop je direct even het naastgelegen winkelcentrum in om een bagageweegschaal te scoren. Prioriteiten, mensen. Net zoals de appeltaart die ik moest proberen bij de bakker.

Terwijl ik daar de Pokémon GO-app open, zie ik ineens een vreemd oranje stempel-icoon boven een PokéStop zweven. Wat blijkt? Nagasaki heeft een officiële, permanente Nagasaki GO Stamp Rally. Side quest unlocked! Mijn innerlijke verzamelaar ging direct in de overdrive: we gaan ze alle 8 verzamelen ook.

En omdat Pokemon Go in Japan nog actief gespeeld wordt doen we in het centrum ook een vijf sterren raid. Er kwamen gewoon 11 man opdagen 🤪.

Het leuke van zo’n digitale speurtocht is dat het je vakkundig langs de bekendste toeristische trekpleisters loodst, zoals Shinchi Chinatown en de beroemde Meganebashi (de Brillenman-brug). Iedereen maakt hysterisch foto's van die dubbele stenen bogen omdat de weerspiegeling in het water op een bril hoort te lijken. Persoonlijk vind ik het een nogal overgewaardeerd stuk antiek. Constructief en mechanisch is de brug er direct naast veel indrukwekkender; die doet exact dezelfde overspanning in één moeite door zonder suffe steunpilaar in het midden. Maar ja, "brillenbrug" klinkt natuurlijk als "billenbrug", en we weten inmiddels allemaal waar die Japanners van houden.

Mocht je trouwens in de rivier kijken, bereid je dan voor. Er gaat een historisch verhaal dat na de atoombom alle lokale vissenkommen in de stad uit elkaar spatten. De overlevenden gooiden hun goudvissen massaal in deze rivier om ze te redden. Door de nucleaire straling en mutaties zijn die brave huisdiertjes in de afgelopen tachtig jaar uitgegroeid tot monsterlijke, prehistorische reuzenkarpers die hier nog steeds angstaanjagend groot door het water scharrelen. Niet voeren dus.

Van al dat stempels jagen krijgt een mens honger. Tijd voor een tussenstop bij Wakatakemaru, een sushiketen die onder de locals van Nagasaki een legendarische status geniet. Waar de grote landelijke ketens zoals Sushiro hun vis vaak diepgevroren invliegen, haalt Wakatakemaru zijn vis dagvers uit de eigen provincie. En dat proef je.

Binnenkomen is al een ervaring op zich. Geen gezellige gastheer die je naar je plek wijst, maar een hypermodern wachtrijsysteem. Je trekt een bonnetje bij een zuil en krijgt een nummer en een willekeurig dier toegewezen. Vandaag was mijn officiële titel: Nummer 190 - Leeuw. Vervolgens sta je strak naar een digitaal scherm te staren totdat de computerstem je leeuwtje omroept en je naar je tafel mag digitaliseren.

Eenmaal aan de tafel is het pure efficiëntie. Geen menselijk contact vereist: je tikt je bestelling in op een tablet, en een paar minuten later komt er met een rotgang een miniatuur-Shinkansen over een rails langs je tafel gecrost met je bordjes zalm en tonijn. Treintje leegpakken, op de knop drukken en de Shinkansen flitst weer achteruit de keuken in.

De Pokémon-stempeltocht bracht ons aan het begin van de avond bij het gloednieuwe stadioncomplex. Er was vanavond geen wedstrijd, wat betekende dat de poorten wagenwijd openstonden en ik simpelweg zo het hypermoderne stadion in konden wandelen. De digitale stempel stond in de app zowat op de middenstip geparkeerd. Hartstikke uniek natuurlijk, al is het een tamelijk waardeloos advies voor reizigers die dit per ongeluk op een échte wedstrijddag proberen te herhalen zonder kaartje.

Vanaf het stadion snel door naar de Nagasaki Ropeway om de kabelbaan naar de top van Mt. Inasa te pakken. Nu het weer vandaag droog en relatief onbewolkt is, moesten we dat befaamde '10 Million Dollar View' over de verlichte baai natuurlijk met eigen ogen zien. Onderweg naar het loket kregen ik trouwens nog een gratis biologische attractie voorgeschoteld: door de extreme regen van gisteren lag er een lijkwitte, gemuteerde Japanse reuzenpier op het asfalt van ruim 30 centimeter lang en 2 centimeter dik. Smakelijk.

Na een verplichte Japanse wachtrij-sessie bracht de glazen gondel me in het pikkedonker naar de top. Het uitzicht over de glinsterende vallei was werkelijk adembenemend.

Op de terugweg naar het hotel in het aangrenzende park de allerlaatste stempel uit de app getrokken. De buit is binnen: 8 uit 8 compleet, met als ultieme beloning een zeldzame Ampharos met een unieke, digitale Nagasaki-achtergrond.

De eindbalans van vandaag? Een respectabele 32.000 stappen en 22 kilometer op de teller. Tijd om in de hotelbadkuip te gaan weken.

Hier sta ik dan, in Nagasaki. Net het indrukwekkende Nagasaki Atomic Bomb Museum uitgelopen en nu onderweg naar de One-Legged Torii Gate. Het is een bizarre ervaring. Ik sta hier bij de zwarte, monoliete steen die exact het epicentrum van de inslag markeert. Twee jaar geleden liep ik nog door Hiroshima, en onbewust begin je direct te vergelijken.

Waar de uraniumbom Little Boy in Hiroshima een heel open vlakte wegvaagde met 15 kiloton aan kracht, was de bom hier in Nagasaki van een heel ander kaliber. Hier lieten ze op 9 augustus 1945 Fat Man vallen: een extreem efficiënte plutoniumbom met een vernietigingskracht van maar liefst 21 kiloton. Dat de verwoesting hier in cijfers minder 'efficiënt' oogt, is puur te danken aan de geografie. De bergen en valleien van Nagasaki vingen de immense drukgolf deels op, waardoor de pure horror hier geconcentreerder bleef. Twee steden, twee verschillende nucleaire experimenten, met hetzelfde apocalyptische resultaat.

Als je hier rondloopt, dwingt de geschiedenis je tot diepe reflectie. Ik begrijp heel goed dat de Japanners tijdens de Tweede Wereldoorlog absoluut geen lieverdjes waren. De wreedheid van het keizerlijke leger is historisch onomstreden. Dit raakt mij bovendien in een heel persoonlijke context. Mijn Molukse opa vocht in het KNIL en heeft de verschrikkingen van de Japanse jappenkampen aan den lijve ondervonden. De littekens die de Japanse bezetter heeft achtergelaten in Zuidoost-Azië zijn diep.

Maar hoe zwart de daden van het Japanse leger ook waren: het geeft géén enkel moreel recht om weapons of mass destruction in te zetten tegen een burgerbevolking. De inzet van nucleaire wapens tegen honderdduizenden onschuldige burgers is een grens die nooit overschreden had mogen worden.

En laten we wel wezen: de USA is tot op de dag van vandaag het enige land ter wereld dat daadwerkelijk nucleaire wapens heeft ingezet tegen mensen. Alsof de verwoesting van deze twee steden niet genoeg was, hebben ze tijdens hun tests onder het Manhattan Project en de daaropvolgende Koude Oorlog complete ecosystemen in de Pacific in de as gelegd. Denk aan de brute vernietiging van het Bikini Atol, een plek die zo extreem nucleair vervuild raakte dat het de popcultuur-inspiratie werd voor de mutaties in SpongeBob SquarePants. De arrogantie om een paradijs op aarde op te offeren voor een wapenwedloop is stuitend.

We zijn nu inmiddels 81 jaar later, en er is simpelweg niets geleerd. Diezelfde Verenigde Staten proberen tot op de dag van vandaag wereldwijd de morele politieagent te spelen en te bepalen wie wat wel en niet mag bezitten of doen. Dat geopolitieke meten met twee maten is nog altijd pijnlijk actueel. Kijk naar de recente, grootschalige escalatie en de zware militaire aanvallen op Iran onder het mom van 'zelfverdediging' en preventie. Ondertussen geven ze wel onvoorwaardelijke steun en miljarden aan wapens aan hun vriendje Israël, dat al geruime tijd wegkomt met het bombarderen en uithongeren van duizenden onschuldige burgers.

De hypocrisie van de macht is sinds 1945 geen spat veranderd. Nagasaki had de absolute waarschuwing voor de mensheid moeten zijn, maar de wereldleiders kijken nog steeds weg.

Vastgeklemd tussen de steile bergen en de zee,
reist het verleden in deze stad nog altijd stilletjes mee.
Waar Tokio verblindt met neon en beton zo strak,
toont Nagasaki het verval op elk verweerd dak.

Geen snelle metro snijdt hier diep door de grond,
maar oude, stalen trams rijden met trots in het rond.
De heuvels gaven destijds dekking tegen de bom,
maar keren de moderne tijd nu pijnlijk weer om.

Op het krappe Dejima bleef de Bijbel in de tas,
omdat de handel met de Shogun en winst belangrijker was.
Niet als heren van een verre wrede compagnie,
maar nederig, afhankelijk van Japanse hiërarchie.

Maar verder zuidwaarts, in de Molukse baai,
zingt handel met een stem die harder snijdt dan graai.
Daar klonk niet slechts de handel, niet enkel woord en wens,
maar ook geweld en dwang ten koste van de mens.

Ik neem nu afscheid van dit rauwe decor,
waarop deze stad door de eeuwen heen haar glans verloor.
Nagasaki blijft fier in al haar soberheid
overeind,
terwijl de herinnering aan deze plek nooit meer verdwijnt.

De wekker ging al vroeg om 06:30 uur in Hotel Monterey. Gelukkig was het vanaf daar maar een klein stukje lopen naar de busterminal waar de Airport shuttlebus vertrok. De motregen die buiten viel, voorspelde helaas al direct het weer voor de rest van de dag.

Om iets over 07:00 uur zat ik netjes in de bus, maar achteraf was ik eigenlijk veel te vroeg op het vliegveld. Zeker gezien het een klein vliegveld is met nul wachtrijen in Nagasaki.

Op het vliegveld stond er wel iets heel leuks te wachten: mijn allereerste vlucht ooit in een Boeing 767-300! Het was echt een bijzondere ervaring om eens in deze compacte widebody te stappen. De unieke 2-3-2 stoelopstelling in economy voelt heel anders dan de standaard vliegtuigen en met stoel 20K zat ik ook nog eens perfect aan het raam. Omdat de vlucht maar voor minder dan de helft gevuld was had ik ook geen buurman of vrouw.

Na de landing op Haneda Airport heb ik meteen de directe monorail naar de stad gepakt. Onderweg sjeeste ik strak langs de vlooienmarkt op de Oi Racecourse. De flink gevulde rugzak en de motregen die gezellig met mij was meegevlogen, nodigden echter totaal niet uit om nog even uit te stappen. Deze editie van de markt heb ik dus overgeslagen.

In plaats daarvan ben ik direct doorgereden naar mijn APA hotel in Akihabara om Rugzak te droppen. Omdat ik de hele dag nog geen hap gegeten had, was het daarna de hoogste tijd voor kaiten sushi. Ik schoof aan bij Kura Sushi, een keten waar je de lege bordjes direct in een speciale gleuf in de tafel dropt. Voor elk vijfde bordje dat je erin gooit, start er automatisch een animatiefilmpje op het touchscreen boven je tafel. Als je wint, rolt er een capsule met een leuke Pokémon- of anime-gadget uit de machine boven je tafel.

Met de maag weer vol en voldoende energie ben ik meteen doorgelopen naar Ueno Park voor de twee lokale Pokéfuta. Het was daar op deze zondag helaas extreem druk, vooral door een luidruchtig Philippine Expo dat net op het festivalterrein aan de gang was. Zo te zien waren ze iedere Filipino aan het exposeren die ze op voorraad hadden. Geen doorkomen aan.

Er was ook één of andere school die een groepsfoto maakte met een enorm gezelschap. Die hebben, als ze goed kijken, nu één persoon extra aan de linkerzijde op de foto staan 😂.
De mannen achteraan naast me konden het wel waarderen.

Omdat het mij hier veel te druk was, ben ik snel doorgereisd naar de platenzaken in Shibuya. De jacht was succesvol, want ik heb daar twee hele leuke platen voor de collectie gevonden. Seiko Matsuda zocht ik al een tijdje. En de Takanaka is een pressing uit 1983.

Na de platenjacht was het ruim tijd om officieel in te checken bij het hotel. Terwijl ik de papieren bij de balie invulde, was mijn gecamoufleerde vriend opvallend druk in de weer in de lobby.

Hij had direct vlinders achter zijn ritsen toen hij een opvallende, roze rolkoffer met zwart-witte vlekken zag staan. Het was een rasechte Akabeko-gelukskoe op wieltjes, en voor Rugzak was het pure, mechanische kalverliefde.

Hij liet nonchalant een loshangend riempje tegen haar blinkende wieltje tikken en hing ondertussen de ultieme alfamale uit. Met zijn ritsen wijd open en een boel bravoure hing hij de stoerste verhalen op over zijn epische rondreis van Tokio naar Nagoya, Osaka, Fukuoka, Nagasaki en weer helemaal terug naar de hoofdstad.

Haar handvat begon er spontaan van te klapperen. Toen ik hem uiteindelijk hardhandig mee moest sleuren naar de lift, dreigde er echter een kleine logistieke crisis op de kamer: het zag er serieus naar uit dat ik morgen een onderbroek binnenstebuiten moest gaan dragen. Tijd voor de was dus!

Er is helaas geen wasmachine in het hotel zelf te vinden, dus ben ik naar de coin laundry om de hoek gelopen. Uurtje wachten met wat Pokémon op de Nintendo in de wasserette en met de frisse, droge was weer netjes in de tas ben ik direct even doorgelopen naar de gigantische Yodobashi Camera.

Daar heb ik eindelijk een fatsoenlijk hoesje voor de iPhone gescoord waarbij de MagSafe-magneet wel krachtig genoeg werkt om de pasjeshouder op z'n plek te houden.
En als ik er dan toch ben en tijd over heb, kon de Book-Off om de hoek natuurlijk niet ontbreken. Dat bleek een goede zet, want ik viste er een origineel Super Mario 3DS-spel uit de bakken voor een absoluut schijntje. De prijzen van consoles zelf heb even hard staan lachen. Maar goed dat ik op ‘het platteland’ al heb toegeslagen.

Ondertussen was het al tegen 22:00. Dus de aanhoudende motregen getrotseerd en weer terug naar het hotel gelopen om lekker bij te komen in een Japans badkuipje dat nóg kleiner is dan ik de afgelopen weken al gewend was.

Net zoals het centrum en de toeristische hotspots in Amsterdam werkelijk niets te maken hebben met en absoluut niet representatief zijn voor de rest van Nederland, is dat hier in Tokyo niet anders. Mocht je trouwens nog de wens koesteren om ooit naar Tokyo te willen afreizen, dan raad ik je aan dat nu heel snel te doen. In dit commerciële tempo is de lol, authenticiteit of charme er over een paar jaar wel definitief vanaf.

In mijn hoofd vormt zich op de achtergrond dan ook al subtiel mijn volgende Japan-trip. Daarin zal de metropool Tokyo resoluut plaatsmaken voor het échte Japan in het noordelijke, serene Hokkaido.

Voor nu is Tokyo echter nog wel een prima uitvalsbasis voor dagtrips. Zoals vandaag naar Machida. Voor de cultuurbarbaren onder ons: dit is de directe bakermat en de ultieme inspiratiebron voor het ontstaan van Pokémon. Zonder de jeugd van bedenker Satoshi Tajiri in het Machida van de jaren '70 had deze wereldwijd iconische franchise nooit bestaan. (Geen paniek, voor de hardcore liefhebbers voeg ik later nog een aparte step toe met gortdroge achtergrondinformatie).

Mijn hoofddoel in Machida? Het Serigaya Park, waar maar liefst zes Pokélids liggen. En het mooiste is: ze liggen allemaal binnen een paar minuten lopen van elkaar. Efficiëntie ten top.

De timing van aankomst pakte zowaar goed uit. De deprimerende motregen was bij aankomst gereduceerd tot niets meer dan een natte wind. Gelukkig voor mij overigens zónder de beruchte geur en kleur van zijn minder frisse, menselijke naamgenoot.

Snel een ontbijtje gescoord bij een lokale bakker om de maag te sussen, en op naar de putdeksels. Omdat ze zo idioot dicht bij elkaar liggen in het — toegegeven, overigens prachtige — park, had ik ze alle zes binnen een half uur op de foto staan. Mission accomplished. En nu?

Dus, zes putdeksels vastgelegd. Wat doet een mens met de rest van zijn overvloedige vrije tijd? Google Maps fluisterde me in dat er een Book-Off op loopafstand van het station zat. Helaas bleek het aanbod daar nogal treurig, maar net toen ik de moed wilde opgeven, spotte ik een Disk Union in mijn ooghoek. En die zou over exact 10 minuten opengaan. Als dat geen teken van de platen-goden is.

Binnen was het direct jackpot. Ik viste zomaar even zeven platen van Masayoshi Takanaka uit de bakken. Die ene met de skydiver op de hoes (All Of Me) was niet per se een koopje, maar we hebben het hier wel over een originele eerste persing inclusief de felbegeerde 'OBI'-strip in goede staat. Dat gaat je via Discogs sowieso niet lukken. En áls je hem al vindt, zorgen de verzend- en inklaringskosten er wel voor dat de legendarische woorden van de Tiger King werkelijkheid worden: "I am never going to financially recover from this." Die liet ik dus met geen mogelijkheid liggen.

Na een kort, vriendschappelijk overleg met mijn AI-reisleider besloten we dat het nog niet genoeg was. We stapten weer op de trein richting Eco Town in Hachioji. Voor wie het niet kent: dit is een soort gigantisch walhalla, een gigantisch tweedehands complex waar zowat alle bekende Japanse '-Off' winkels (Hard-Off, Off-House, Mode-Off) onder één gigantisch dak zitten. Je struikelt er over de retro spelcomputers, vintage kleding en wat niet eigenlijk.

En jawel, ook daar scoorde ik wéér een Takanaka vinylplaat. Ditmaal een prachtig, transparant blauw exemplaar. Mijn dag kon sowieso al niet meer stuk, al had het werkelijk niet veel gescheeld of ik had de hele terugvlucht in een glimmend, rood samoerai-harnas in mijn vliegtuigstoel moeten doorbrengen. Gelukkig greep het gezonde verstand op het nippertje in.

Maar met al dat gereis, wandelen en struinen werd het ondertussen wel een keer tijd om terug te keren naar de bewoonde wereld. We bevinden ons inmiddels immers een goede 40 kilometer zuidwestelijk van centraal Tokyo.

Eerst maar eens snel langs het hotel om de loodzware vinyl-buit veilig te droppen. Wat de avondmaaltijd betreft: iedereen kan op de foto’s straks wel zelf uitvogelen wat en waar ik dit in mijn gezicht heb geduwd.

Disclaimer: Als je allergisch bent voor gortdroge achtergrondinformatie, overmatige popcultuurkennis of algemeen nerd-gedrag, sla dan deze step gerust over. Je bent gewaarschuwd.

Voor degenen die dachten dat Pokémon puur een product is van doorgedraaide marketingbreinen in een steriele Tokyo-wolkenkrabber: helaas. De schuld ligt volledig bij Machida, de plek waar ik vandaag een half uur in de natte wind naar putdeksels heb lopen zoeken.

Zonder de jeugd van bedenker Satoshi Tajiri in het Machida van de jaren '70 had deze wereldwijd destructieve franchise namelijk nooit bestaan. In die tijd was Machida nog geen grijze betonmassa, maar een idyllisch stuk platteland vol bossen, vijvers en rijstvelden. De jonge Satoshi had destijds een nogal intense obsessie: het vangen, verzamelen en bestuderen van insecten. Zijn vriendjes noemden hem destijds zelfs gekscherend 'Dr. Bug'.

Toen de Japanse economie begon te boomen en de natuur in Machida in moordend tempo werd platgewalst voor zielloze appartementencomplexen en asfalt, verdwenen ook de insecten. Satoshi wilde de jeugd van nu de kans geven om diezelfde jacht te ervaren, maar dan digitaal. Voeg daar zijn fascinatie voor de Game Boy Link Cable aan toe — waarmee je die virtuele beestjes daadwerkelijk met elkaar kon uitwisselen — en het concept voor Pocket Monsters was geboren.

Als je er logisch naar kijkt, is het hele concept eigenlijk even briljant als moreel diep gestoord. Je trekt de natuur in, kidnapt volstrekt onschuldige, zielige beestjes en propt ze vervolgens levend in een claustrofobisch balletje. Daar zitten ze dan te verstoffen, totdat jij besluit ze er even uit te laten. Niet voor een gezellige wandeling, nee. Ze mogen er puur uit om tot het bloed aan de lippen staat te knokken tegen hun al even zielige soortgenoten.

De makers hebben dit psychopathische mechanisme gelukkig subtiel gecensureerd voor de tere kinderziel. Die beestjes gaan namelijk nooit dood; ze 'vallen alleen maar flauw'. Het is wat dat betreft de ultieme anime-versie van The A-Team: er wordt opzettelijk gegooid met explosieven, bliksemstralen en vlammenwerpers, er ontploft werkelijk van alles en nog wat, maar aan het einde van de rit stapt iedereen altijd weer wonderbaarlijk zonder schrammetje uit het brandende autowrak.

Anyways: De rups Caterpie is dus letterlijk gebaseerd op een insect dat Satoshi ooit als kind uit een boom in Machida heeft geplukt. Mocht je dus thuis gekweld worden door kinderen die urenlang naar een scherm schreeuwen, of volwassenen die blindelings tegen lantaarnpalen lopen tijdens Pokémon GO: je weet nu officieel welke Japanse stad op de kaart je de schuld moet geven.

Vandaag verlaten we de metropool voor een dagtripje van een kilometer of vijftig richting het noordoosten. Bestemming: Tsukuba. Nee, vandaag eens geen jacht op de iconische Pokéfuta-putdeksels, maar een serieuze, intellectuele missie naar JAXA (de Japanse NASA). Op het programma: het JAXA Tsukuba Space Center en het Expo Center. En oké, als 'side quest' de Rayquaza Pokéfuta in het park ernaast. Je bent een nerd of je bent het niet. 😂

De reis begint efficiënt. De Tsukuba Express Rapid van 09:27 brengt me in welgeteld 9 haltes en 46 minuten op de bestemming. Mijn gastronomische sterrenontbijt is inmiddels ook binnen: een tonijn-mayo onigiri (ツナマヨ) en een ijskoud flesje zwart goud van de lokale 7-Eleven. Meer heeft een man niet nodig.

Het Expo Center en de felbegeerde legendarische Pokémon-putdeksel zijn snel afgevinkt. Daarna door naar JAXA. Dat bleek een wandeling van zo’n 3 kilometer te zijn. Gelukkig grotendeels over een verhoogde promenade. Dat schiet tenminste op. Normaal gesproken breng je in dit land namelijk de helft van je vakantie door met wachten op groen licht bij zebrapaden. En geloof me, door rood lopen is hier een doodzonde.

Timo’s Reistips #3: Loop niet door rood!

Bij JAXA aangekomen mocht ik de 'Exhibition Hall Space Dome' in. Een gigantische hal volgestouwd met glimmende satellieten, gigantische raketmotoren en een exacte replica van 'Kibo', de Japanse module van het Internationale Ruimtestation ISS. Je kunt er zelfs even binnenkijken om te zien hoe astronauten daar in de ruimte leven. Heel indrukwekkend.

Na al dat astronomische geweld had ik nul zin in nog eens 3 kilometer wandelen. Dan maar de bus. Het ontcijferen van een Japans busschema in een obscuur bushokje kan immers geen 'rocket science' zijn. Dat viel gelukkig mee.

Onderweg dacht ik nog even slim te zijn en een snelle tussenstop te maken bij een Hard-Off (slechts één halte terug). Helaas, het aanbod was mager. Een complete verspilling van kostbare tijd. Hiermee sluiten we het hoofdstuk van de Hard-Offs dan ook officieel en ceremonieel af.

Tijd om terug te reizen naar Tokio. Een ritje van 50 minuten waarin ik getuige werd van een fenomeen dat ik in heel Japan nog nooit had meegemaakt... (zie de volgende step voor dit sappige drama).

Eenmaal veilig terug in Tokio heb ik nog snel even twee Pokémon Centers geraid om mijn telefoon langs de Pokémon Home NFC-scanners te halen voor de officiële medailles. De maag begon te knorren, dus er werd aangeschoven bij de kaiten sushi waar de bordjes gelukkig sneller voorbij vlogen dan de Shinkansen.

Omdat ik toch in Shibuya was, ben ik nog even binnengestapt bij Disk Union. Doel van de missie: een linnen tas scoren om al die eerder gekochte vinylplaten veilig naar Nederland te verslepen. En tja... als je daar dan tóch staat met een tas in je hand... dan koop je er gewoon nóg maar een Masayoshi Takanaka plaat bij.

⚠️ DISCLAIMER VAN DE REDACTIE: De onderstaande longread is grotendeels gebaseerd op speculatie, gezonde paranoia en de diepgaande wijsheid van mijn AI-reisassistent. Hoewel ondergetekende geen zin had om ter plekke om een identiteitsbewijs of maffia-visitekaartje te vragen (om begrijpelijke redenen), sluiten alle feiten naadloos aan op de realiteit van de Japanse onderwereld.

Tijdens de vijftig minuten durende treinreis terug naar Tokio werd de voltallige coupé getrakteerd op een schouwspel dat zo zeldzaam is dat het de geschiedenisboeken in mag. Er stapte een duo in: een best goed geklede dame en een vent in een – zacht uitgedrukt – overdreven flashy, glimmend pak. Hij eind veertig, zij iets jonger.

En die twee begonnen me daar toch een partij te bekvechten.

Nu is een ruzie op zich niet uniek, maar wel in Japan. En zéker in een trein, waar normaal gesproken nog geen vlieg durft te ademen. Het geluidsniveau was zo intens dat de hele coupé instant versteende. Iedereen staarde strak naar zijn schoenen en werd overspoeld door een tsunami van plaatsvervangende schaamte (meiwaku). Niemand greep in, niemand zei wat.

Eenmaal terug in het hotel bleef dit een beetje door mijn achterhoofd spoken en ben ik in de research gedoken en heb ik mijn AI-reisassistent het vuur aan de schenen gelegd. Wat blijkt? Dit is geen 'broodje aap' of een gefrustreerde bankdirecteur. Dit was naar alle waarschijnlijkheid een échte, levende Yakuza (de Japanse maffia).

Hoe een huwelijkscrisis in de stoptrein de ultieme ontmaskering werd van een miljardenkartel:

1. De Dresscode: Visuele Intimidatie
De gemiddelde Japanse kantoorslaaf (salaryman) draagt een saai, donkerblauw of zwart pak, houdt zijn mond en cijfert zichzelf volledig weg om de sociale harmonie (Wa) te bewaren. Wie draagt er wel een flashy pak met opvallende strepen, een open overhemd, grote zonnebril en claimt luidruchtig zijn ruimte? Juist. De Yakuza-cultuur draait historisch gezien om visuele intimidatie. Waar een westerse maffioso onopvallend in de menigte probeert op te gaan, kiest de Yakuza bewust voor de confrontatie. Lak hebben aan de burgerlijke regeltjes is hun manier om status en macht te tonen.

Bovendien is dat pak zijn enige overgebleven 'harnas'. Onder die stof zit hij hoogstwaarschijnlijk van zijn nek tot zijn enkels onder de traditionele irezumi (handgezette maffiatattoos). Omdat tattoos in Japan overal 'verboden' zijn, kan hij nooit even informeel in zijn T-shirt over straat of ontspannen in een onsen (warmwaterbron). Het opvallende pak is zijn uniform, of hij nu wil of niet.

Nu hoor ik je denken: "Maar Timo, je ziet tegenwoordig toch overal tattoos in Japan? Je hebt er zelf net nog eentje laten zetten in Fukuoka!" Klopt helemaal. De cultuur verschuift in sneltreinvaart en voor de jonge generatie (en toeristen) zijn tattoos tegenwoordig een legale, hippe kunstvorm.

2. De Locatie: Welkom in het Territorium
Je zou denken: wat doet zo'n type op de lijn richting Tsukuba? Nou, Tsukuba ligt in de prefectuur Ibaraki. Hoewel de stad bekendstaat als een hypermoderne 'Science City' vol raketten en laboratoria, is de omliggende regio traditioneel het hardcore territorium van de Sumiyoshi-kai en de Kyokuto-kai, twee gigantische Yakuza-syndicaten. Er wordt in Ibaraki ontzettend veel gebouwd en er is veel transport en landbouw — precies de sectoren waar de maffia historisch gezien veel geld witwast en beschermgeld ophaalt. De beste man was waarschijnlijk gewoon onderweg naar zijn "werk".

3. Waarom de trein?! (De Bureaucratische Valstrik)
Het klinkt hilarisch: een keiharde gangster die braaf met zijn OV-chipkaart op de stoptrein staat te wachten tussen de forenzen in plaats van zich te laten rondrijden in een zwarte Mercedes met geblindeerde ramen. Maar dat is de keiharde realiteit van de moderne Japanse onderwereld.

Het meest bizarre aspect is dat de Yakuza in de basis nooit illegaal is verklaard. Sinds de anti-bende wet van 1991 lieten de clans en hun leden zich juist openlijk registreren bij de overheid. Ze zagen zichzelf als een soort 'moderne samoerai' en jonge criminelen wilden trots dat hun naam in de politiedatabase kwam te staan. Legale hoofdkantoren hadden gewoon een naambordje op de deur en leden deelden visitekaartjes uit met hun maffia-rang. De politie vond dat prima: "Houd je vijand dichtbij."

Maar rond 2011 sloeg de valstrik van de overheid dicht met de invoering van de Yakuza Exclusion Ordinances. Ze zeiden niet dat de maffia verboden was, maar ze verboden het bedrijfsleven om zaken met hen te doen. Omdat die politielijsten met alle namen al decennialang klaarlagen, konden banken, autodealers en telecomproviders die lijsten met één druk op de knop koppelen aan hun systemen.

Het gevolg? Als officieel geregistreerd Yakuza-lid mag je tegenwoordig wettelijk:

- Geen bankrekening openen of creditcard aanvragen.
- Geen simpel telefoonabonnement of zorgverzekering afsluiten.
- Géén auto kopen, huren of leasen. Autodealers die het toch doen, worden direct gesloten.
- Geen hotelkamer boeken of een huis huren (zodra ze erachter komen, word je op straat gezet wegens contractbreuk).

4. Waarom een achterdeurtje niet meer werkt (En waarom hij eind 40 is):
Je denkt natuurlijk: dan koop je toch een oud tweedehands bakkie met contant geld, of je laat je rondrijden door een neefje of handlanger? Helaas, de Japanse bureaucratie is waterdicht:
- De Parkeervergunning (Shako Shomeisho): In Japan mag je wettelijk nooit een auto registreren (ook geen tweedehandsje) als je niet officieel kunt bewijzen dat je een eigen parkeerplaats hebt. De politie controleert je identiteit bij die aanvraag. Plopt je naam op in de Yakuza-database? Geweigerd. Zonder registratie en de bijbehorende verplichte verzekering rijden is een zwaar misdrijf, en geen enkele verzekeringsmaatschappij accepteert een Yakuza.
- Medeplichtigheid: Als een handlanger of "neefje" de auto op zijn eigen naam zet, maar de politie ontdekt dat de wagen structureel door een Yakuza wordt gebruikt, riskeert die stroman direct een gevangenisstraf.
- De Grote Vergrijzing: De man in de trein was eind 40, en dat is precies het demografische breekpunt van de moderne Yakuza. De organisatie kampt met een gigantisch imagoprobleem. Jongeren willen er absoluut niet meer bij, want er valt geen droog brood meer te verdienen en je mag niet eens een iPhone-abonnement afsluiten. Meer dan de helft van alle Yakuza is tegenwoordig ouder dan 50. De organisatie is simpelweg "arm" en uitgekleed. Er zijn simpelweg geen jonge loopjongens of 'neefjes' meer over om de veertigers en vijftigers netjes rond te rijden. Iedereen die geen absolute topbaas is, moet op de blaren zitten en de metro pakken.

5. Waar ging die ruzie over? (Een educatieve gok)
Waarom stond die vent zo gefrustreerd te schreeuwen tegen zijn vrouw? De kans is groot dat het over geld ging. Binnen de Yakuza moet elk lid maandelijks een verplichte afdracht betalen aan de top van de clan, de zogeheten Jō納kin (contributie). Nu de inkomsten uit afpersing en gokken door de strenge wetten volledig zijn opgedroogd, kunnen veel leden die duizenden euro's per maand niet meer ophalen. Als je niet betaalt, word je uit de clan getrapt (kamu-tsuki), wat betekent dat je je status verliest maar wel voor de rest van je leven op de zwarte lijst van de overheid blijft staan. Stressbestendig zijn die huwelijken onder maffiadruk dus allerminst.

De Conclusie:
De Japanse overheid heeft de maffia niet uitgeroeid met kogels of spectaculaire invallen, maar met papierwerk, formulieren en totale sociale uitsluiting. De absolute topbazen hebben nog wel stromannen die hen in dikke bakken vervoeren, maar de lagere soldaten en de veertigers zijn onherroepelijk gedegradeerd tot het openbaar vervoer.

Dat de hele coupé doodsbang wegkeek en deed alsof er niks aan de hand was, is dan ook volkomen logisch. De gouden regel in Japan bij dit soort figuren is: negeer ze volledig. Als je ze per ongeluk verkeerd aankijkt, kunnen ze dat opvatten als een provocatie ("Waar kijk je naar?!"), en voor je het weet heb je een heel ander soort ongewenste 'side quest' te pakken.

Zelfs als gevreesde crimineel in een opvallend pak ontsnap je in Japan blijkbaar niet aan de wetten van een huwelijkscrisis in de stoptrein. Een uniek, levend fossiel van de Japanse onderwereld, gewoon live te bewonderen tussen de forenzen. Japan blijft verbazen.

Natuurlijk blijft de meest waarschijnlijke verklaring dat ik helemaal geen Yakuza heb gezien. Misschien was het gewoon een flamboyante excentriekeling met een twijfelachtige kleermaker, een nog twijfelachtiger zonnebril en een vrouw die hem voor de honderdste keer duidelijk maakte dat hij thuis wéér de wc-bril omhoog had laten staan.

In dat scenario heb ik tijdens een treinrit van vijftig minuten niet per ongeluk een levend fossiel uit de Japanse onderwereld gespot, maar gewoon een echtpaar met exact dezelfde relationele problemen als overal ter wereld. En eerlijk gezegd zou dat misschien nog wel de meest geruststellende conclusie van allemaal zijn.

Wat begon als een rustige ochtend bij de Uniqlo in Akihabara, liep uit op een hardcore survivaltocht van maar liefst 32.500 stappen en 22,5 kilometer kriskras door Tokio. De trouwe lezers weten inmiddels dat ik de Pokéfuta (Poké Lids) standaard gebruik om unieke plekken te ontdekken. Na de eerdere Stamp Rally in Nagasaki en die eerste wijk hier in Tokio, was het vandaag tijd voor de ultieme eindsprint: het afronden van álle overgebleven Stamp Rallies in de hoofdstad.

De jacht trapte af in Minato City bij Station Shimbashi, historisch gezien de bakermat van de Japanse spoorwegen. Tussen de haastige zakenlui door scoorden ik hier vliegensvlug de eerste Pokémon-achtergronden. Tijdens het struinen door de wijk stuitten ik ineens op een bizar sjiek herenhuis. Wat bleek? De Nederlandse Ambassade! heb nog even gekeken of ik naar binnen kon voor een bakkie thee, maar de ambassadeur had helaas geen koekjes meer. En ik drink mijn thee alleen met een koekje.

Vlak bij diezelfde ambassade stonden ik trouwens ook ineens oog in oog met de Tokyo Tower, die ik gigantisch dominant zagen opdoemen. Ondanks al mijn eerdere reizen naar deze stad was ik daar bizar genoeg nog nooit zo dicht in de buurt geweest, dus dat was een vette bonus.

Daarna zakten ik af naar Shinagawa City. Deze wijk staat bekend om z'n hypermoderne wolkenkrabbers, maar de Stamp Rally stuurde me helemaal naar de zuidelijke kanaalzone. Liep daar zomaar midden in een schitterende bloemenzee van 22.000 bloeiende lelies, wat een historisch vriendschapscadeau uit de Fukui-prefectuur blijkt te zijn.

Tussendoor sprintten ik nog als een malle naar Station Tokyo om bij de Pokémon Store de HOME NFC-medaille te scannen. De rally werd uiteindelijk afgesloten in Koto City, hét historische arbeiders- en grachtendistrict aan de oostkant. Hier wandelde ik de allerlaatste kilometers weg langs de traditionele Kiyosumi-tuinen en het Fukagawa Edo-museum. De buit van de dag? Alle unieke Pokémon-achtergronden zijn binnen en het doel om heel Tokio af te vinken is 100% geslaagd!

Vandaag werd weer eens bewezen dat Tokio zo veel meer is dan alleen de bekende neonborden en drukke kruispunten van de reisgidsen. De wijken onderling verschillen echt gigantisch; het ene moment loop je tussen de strakke wolkenkrabbers en ambassades in Minato, en een paar kilometer verder sta je in de rustige, historische grachtensfeer van Koto of tussen de bloemen in Shinagawa.

Aan het einde van de middag bij de Don Quijote nog wel even flink ingeslagen qua tassen voor de vlucht van morgen. De oude Basic-Fit sporttas hebben we helemaal leeggehaald en diep in Rugzak gepropt. In plaats daarvan vliegen we morgen terug met een gloednieuwe, zwarte HEAD-rugzak waar de allerduurste vinylplaten precies rechtstandig en veilig in passen, én een strak 'Marokkanentasje' waar de MacBook en de New 3DS LL exact in glijden. Die laatste draag ik mooi op de man als persoonlijk item onder het mom van: "Beste douane in Nederland, deze 3DS had ik natuurlijk al bij me!" 🤫

De neonlichten dimmen langzaam over Akihabara’s daken,
het is tijd om de balans van deze vierde reis te maken.
De camouflagezak puilt uit, de kilo's strak geteld,
de buit is nu compleet na al het retrogaming-jachtgeweld.

Met een verdacht lichte Rugzak stapte ik de trein in op het perron,
blij dat de reis naar Japan nu eindelijk beginnen kon.
Zeven uur passief verhuizen in de Airbus neo naar de woestijn,
waar de galley achterin de redding bleek voor de zittende pijn.

De landing op Narita ging met horten en stoten,
maar eenmaal op de vaste grond werd er direct genoten.
Het land waar het toilet je kont wast met een knopje dat je bedient,
waar het ramen eten met stokjes een dikke medaille verdient.

In de Tokyo Dome zongen de fans het stadion zowat uit,
terwijl ik met mijn Giants-petje zat tussen het Tigers-geluid.
Iedereen droeg petjes en shirts in de vijandige kleuren,
een meisje van acht keek van ‘met jou gaat er wat gebeuren’.

De constante verwarring van Google maps ‘is weer eens zoek’,
laat ons nodeloos uitchecken voor een ingang om de hoek.
De vlooienmarkt van Oi bracht de eerste retro-buit,
het cash geld vloog de knip uit, maar dat maakte me niet uit.

We sjeesden over het spoor met driehonderd kilometer per uur,
langs rijstvelden en bergen, dwars door de Japanse cultuur.
Weg van de drukte, naar de rust in Nagoya's straat,
waar je nog lopen kunt zonder dat een selfiestick in je oogvlies slaat.

De herinnering aan Dejima, de les van Nagasaki’s grond,
de stempels en de putdeksels die de app ons voorschreef in het rond.
De klanken van Takanaka, vinyl uit tachtig-drie,
de inkt vers op de arm, vol betekenis en magie.

Het planetarium was prachtig, al sliep de halve zaal,
bij ICHIRAN zat ik solo aan mijn eigen ramen-maal.
Het aquarium vol vissen raakte ik niet snel meer kwijt,
en het museum lag vol botten uit de verre dinotijd.

In Dazaifu liepen we met putdeksels mee met de massa,
Langs Kuma’s Jenga-Starbucks direct naar de kassa.
De Shinto-priesters cashten hard op elke prent en stempel daar,
die strakke business-operatie maakte de spirituele vibe kant-en-klaar.

De herinnering aan opa en het vechten in de KNIL,
maakte de indruk in de vallei plotseling sereen en stil.
Geen moreel recht voor de USA om met de bom te regeren,
Nagasaki blijft de waarschuwing waar wereldleiders niets van leren.

Rugzak droomt nog van zijn Akabeko in de hal,
terwijl de Airbus hier al klaarstaat en de straalmotoren starten zal.
De lege dozen blijven achter, de knip is leeggedraaid,
de tyfoon is gaan liggen, de natte wind uitgewaaid.

Het is een land van contrasten, van traditie en van pracht,
dat deze vierde trip nu voldaan ten einde bracht.
Met de Molukse kaketoe en de Torii op de huid,
reist de ziel van deze reis mee samen met de buit.

Maar het vizier staat al gericht op de rust van het hoge noorden,
waar Hokkaido wacht met serene, nieuwe woorden.
De piloten zijn er klaar voor en de Airbus geeft volgas,
ik buig nu diep en zeg: Nihon, Arigato Gozaimasu.