Na een indrukwekkende tijd in Japan zijn we nu onderweg terug naar Nederland, met een gratis stopover van twee nachten in Abu Dhabi die is aangeboden door Etihad.

De vlucht hiernaartoe met de EY801 verliep prima en soepel. Eenmaal geland was het vannacht wel even puzzelen om de juiste Hafilat-kaart voor de bus te bemachtigen, maar uiteindelijk zaten we netjes in de N2 nachtbus richting het centrum. Van de stad zelf hebben we in het donker nog amper iets gezien, maar de eerste indruk bij het naar buiten stappen was meteen duidelijk: warm. Heel erg warm.

En dan niet die lekkere, tropische warmte die ik van de Molukken ken, maar echt van die vieze, drukkende hitte. Rugzak klaagt al steen en been dat het zweet uit naden loopt waarvan hij niet wist dat hij ze had. Hij is groen en niet desert gecamoufleerd dus dit is absoluut niet de omgeving waar hij vlekkeloos in opgaat. Zijn plan is in ieder geval om een beetje voor het rooster van de airco te blijven hangen.

Gelukkig was de ontvangst in het Grand Millennium Al Wahda hotel een enorme meevaller. Hoewel we er al op vrijdag vroeg (02:00 uur 's nachts) stonden en de officiële inchecktijd pas vanmiddag is, deed de conciërge totaal niet moeilijk. Rugzak en ik kregen direct de sleutel van de kamer. Topservice! We mogen er zaterdagavond zelfs tot 23:00 uur in blijven. Dat komt perfect uit, want in de nacht van zaterdag op zondag (om 02:30 uur) vliegen we pas door naar Nederland.

Nu eerst maar eens een paar uur slaap inhalen en bijkomen van de reis. Vandaag (vrijdag) doen we vooralsnog lekker rustig aan in de gekoelde Al Wahda Mall hiernaast, en zaterdag staat er een vette dagtrip op het programma!

Vandaag stond in het teken van acclimatiseren en bijkomen van de reis. De mall hier is bizar groot, maar na 300 kilometer wandelen in Japan de afgelopen weken had ik weinig zin in nóg een wandeltocht. Doelloos shoppen is bovendien niks voor mij.

Dus: efficiëntie voorop. Snel de supermarkt in voor wat eten én een nieuwe, uiterst sexy zwembroek. Tijd voor een sociaal experiment: kijken of 'nutteloos aan een zwembad liggen bakken' wél aan te leren is. En ja, dat doe je dan natuurlijk direct op het allerheetste moment van de dag. Spoiler alert: na anderhalf uur hield ik het voor gezien. Poging mislukt. Dan maar een dutje doen in de heerlijke airco. Met 5 uur tijdverschil in de benen is dat achteraf toch de beste manier om die jetlag te bestrijden.

Na drie intensieve weken door Japan te hebben gecruist met gemiddeld 100 kilometer wandelen per week. En 20.000 tot 30.000 stappen per dag was het tijd voor wat rust voor de onderdanen.

Aangezien deze stad compleet rondom auto’s is gebouwd, heb ik het vanochtend slimmer aangepakt. Ik ging op pad met privégids Ronnie, een supervriendelijke Filipijn die hier al 18 jaar woont. Hij pikte me op bij het hotel en bracht me comfortabel overal naartoe. Ideaal want lopend red je het hier echt niet tussen de gigantische snelwegen.

De absolute hoofdmoot van de ochtend was de Sjeik Zayed-moskee. Visueel is het echt adembenemend: een gigantisch, spierwit complex van marmer. Maar het was ook een fascinerende cultuurshock. Zelfs religie ontsnapt hier namelijk niet aan de klauwen van de commercie. Je komt de moskee binnen via een hypermodern ondergronds winkelcentrum, compleet met een gigantisch foodcourt. Overal proberen ze je — de ene keer wat subtieler dan de andere — van alles aan te smeren onder het mom van het geloof en souvenirs. Een heel bijzonder contrast met de spirituele plek die het eigenlijk hoort te zijn.

Gelukkig wist Ronnie me daarnaast ook veel te vertellen over het echte dagelijks leven hier. Ik kreeg uitgebreid uitleg over de koninklijke familie en hoe geliefd de sjeik is. Zo hoorde ik dat iedereen blijkbaar een maand betaald verlof kreeg toen zijn voorganger/broer overleed. Al vermoed ik dat Ronnie de boel hier en daar ook wel een klein beetje aandikte om het verhaal nóg indrukwekkender te maken! 😉

Na de moskee hebben we nog de andere topstukken van de stad afgevinkt. We zijn onder andere doorgereden naar het iconische F1-circuit en hebben afgesloten bij het historische oude fort, dat prachtig afsteekt tegen alle moderne wolkenkrabbers.

Wat een onvergetelijke middag en avond in de woestijn van Abu Dhabi! Ik ben net terug van een woestijnsafari en mijn adrenalinepeil staat nog steeds op standje maximaal.

Het begon allemaal met een fenomeen dat dune bashing heet. En geloof me: 'bashing' is de juiste term. Met de banden half leeggelopen doken we de metershoge, loeisteile zandduinen in. Dit is geen rustig ritje, dit is pure topsport! De chauffeur smeet de auto met een noodgang dwars over de kammen van de duinen, gleed zijwaarts door het losse zand en stortte zich loodrecht naar beneden in diepe zanddalen. Het is alsof je in een achtbaan zit, maar dan zonder rails. Extreem, intens en absoluut geniaal!

En dan de absolute held van de dag: onze Toyota Land Cruiser V6. Wat een machine! Onder de kap ligt het legendarische, atmosferische 1GR-FE motorblok. Geen turbo-onzin die oververhit raakt in de 40+ graden, maar pure, directe mechanische kracht. Terwijl die V6 het uitschreeuwde van plezier, klommen we moeiteloos tegen muren van zand op. Ik weet één ding heel zeker: een Land Rover Defender of een chique Mercedes GL had hier gegarandeerd jankend op zijn dak gelegen.
Deze Toyota is simpelweg de onbetwiste koning van de woestijn.

Na al het brute geweld in de duinen ruilden we de pk's in voor de rust van een traditionele compound. Hier heb ik het woestijngevoel compleet gemaakt: zelf op een kameel gezeten, wezen duinsurfen (sandboarden) en nog even keihard gecrosst op een quad en ATV.

Als afsluiting kregen we een geweldig buffet met onbeperkt drinken, terwijl ik werd vermaakt door een buikdanseres, een wervelende derwisj-danser en een spectaculaire vuurshow.

Zodra de zon eenmaal achter de horizon zakte, gebeurde er iets magisch. De verzengende hitte verdween, er stak een heerlijk, verkoelend woestijnbriesje op en de temperatuur werd plotseling super aangenaam. En alsof de woestijn nog een afscheidscadeau wilde geven, werd de gitzwarte hemel angstaanjagend helder. Recht boven me schitterden Venus en Jupiter als twee felle diamanten onder elkaar. Dat weet ik nu dankzij het bezoek aan het planetarium ik Nagoya.

Toen de show was afgelopen, werd het pas écht spannend. Ik was door alle woestijnmagie pas om 22:25 uur terug in het hotel, terwijl mijn vlucht EY43 naar Amsterdam om 02:25 uur vertrekt. Deze wereldreiziger had het allemaal zéér strak gepland—bijna tot in perfectie, al zeg ik het zelf.

In principe had ik nog tijd genoeg om de goedkope airportbus te pakken, maar je moet de goden natuurlijk ook weer niet gaan verzoeken. Ik besloot om hier niet de Floortje Dessing uit te hangen; ik heb immers niet het budget van een hele omroeporganisatie achter me staan en deze meneer mag het mooi zelf betalen als ik de vlucht mis! Dus snel onder de douche door gerend om het woestijnzand van me af te spoelen, en de conciërge van het hotel een taxi laten roepen. Dat kostte uiteindelijk gelukkig maar een euro of vijftien!

Nu zit ik op het vliegveld, helemaal klaar voor de vlucht. Op naar Eindhoven